Uzasadnienie
Prezydent Miasta D. reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. pismem z dnia 26 września 2011 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w przedmiocie przyznania zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej, a także składek na ubezpieczenie zdrowotne wynikających z ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 127, poz. 1055) dalej ustawa o pomocy społecznej, dla T. M., zamieszkałego w Gminie K., a zameldowanego w D. Wnioskodawca podał, że w dniu 8 września 2011 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wpłynęło zawiadomienie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wraz z notami księgowymi dotyczącymi zwrotu wypłaconych świadczeń przyznanych T. M., tj. zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej w wysokości 444,00 zł miesięcznie wraz ze składkami zdrowotnymi za miesiąc: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, zaś w myśl art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
T.M., który jest zameldowany w D., ul. [...], a przebywa w K. ul. [...] w tej ostatniej miejscowości ma zdaniem wnioskodawcy miejsce zamieszkania, stąd właściwym do przyznania świadczeń na rzecz T. M. jest Wójt Gminy K. Odpowiedź na wniosek złożył Wójt Gminy K. wskazując, że w jego ocenie miejscem zamieszkania T. M. jest D., w konsekwencji czego organem właściwym – Prezydent Miasta D., stąd przyznane przez Wójta Gminy K. świadczenie w trybie art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej powinno zostać zwrócone przez Prezydenta Miasta D. Pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. wnioskodawca odniósł się do złożonej przez Wójta Gminy K. odpowiedzi na wniosek, podnosząc jak we wniosku, w następstwie czego Wójt Gminy K. pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał odrzuceniu.
Naczelny Sąd administracyjny rozstrzyga spory o właściwość, na mocy art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
Spór o właściwość pomiędzy tymi organami ma miejsce, gdy przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy albo gdy każdy z organów uważa, że nie jest właściwy do załatwienia sprawy. Taka sytuacja zachodzi tylko w rozstrzyganiu sprawy indywidualnej przez organy administracji i sprawa ta musi podlegać załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie, niezależnie od nazwy nadanej pismu z dnia 26 września 2011 r. przez reprezentującego wnioskodawcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. nie wystąpił spór o właściwość w przedstawionym powyżej rozumieniu. Spór, który zaistniał pomiędzy wnioskującym Prezydentem Miasta D. a Wójtem Gminy K. dotyczy bowiem zwrotu wydatków poniesionych na świadczenie przyznane T. M., tj. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej w wysokości 444,00 zł miesięcznie wraz ze składkami zdrowotnymi za miesiąc: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2011 roku.
Zagadnienie prawne dotyczące zwrotu wydatków gminie zostało przez ustawodawcę uregulowane w art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej. W myśl tego przepisu, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenie w miejscu pobytu.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że rozliczenia między gminami następujące na podstawie powołanego art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej, tym samym nie można mówić o wystąpieniu w tych sprawach sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt I OW 73/06, Lex nr 362165 oraz postanowienia NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I OW 97/08, Lex nr 564278, z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 75/10, niepubl. i z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I OW 204/09, niepubl.). Powołany przepis nie odnosi się do organów, lecz do samych gmin, a więc do osób prawnych, dlatego też niniejszy spór dotyczący zwrotu wydatków nie ma charakteru administracyjnego, lecz stanowi sprawę cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko. Z tego względu wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, z jakim wystąpił Prezydent Miasta D. należało uznać za niedopuszczalny i odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z pkt 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.