Uzasadnienie
Wójt Gminy T. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jaki zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Starostą Powiatu Ś. w przedmiocie wniosku J. P. z dnia [...] listopada 2015 r. o wydanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii Aktu Własności Ziemi o numerze [...] z dnia [...] lutego 1976 r. wydanego na rzecz W. P. dotyczącego działki położonej w O., a ponadto o nadanie ww. dokumentowi oznaczenia prawomocności oraz o wskazanie organu właściwego dla dalszego przechowywania akt sprawy poprzez wskazanie Starosty Powiatu Ś., jako organu właściwego w sprawie.
W obszernym uzasadnieniu swego wniosku organ wnioskujący wskazał, że nie jest właściwy w sprawie, albowiem nie jest zasadne, aby gmina udostępniała dane, które znajdują się w zasobach Starostwa Powiatowego. Ponadto wyjaśnił, że na podstawie art. 5 pkt 23) lit a) i c) ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw, realizacja zadań państwowej służby geodezyjnej i kartograficznej oraz prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów przeszły do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Z art. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że Państwowa służba geodezyjna i kartograficzna realizuje zadania z zakresu geodezji i kartografii związane z polityką państwa, a w szczególności zapewnia: pkt 4) prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu.
Artykuł 20 wskazuje na rodzaj informacji podlegających ewidencjonowaniu, Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Informacje o gruntach i budynkach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów oraz dokumentów uzasadniających wpisy do rejestrów.
Wnioskodawca wskazał również, że z dniem 1 stycznia 1999 r. tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na mocy art. 94 ustawy do właściwości starosty przeszły, jeżeli przepisy szczególne nie stanowiły inaczej, jako zadania z zakresu administracji rządowej, określone w przepisach zadania urzędów rejonowych rządowej administracji ogólnej oraz zadania i kompetencje kierowników tych urzędów. Na podstawie art. 14 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. urzędy rejonowe stały się starostwami powiatowymi. Powyższe uzasadnia przyjęcie, iż organem właściwym w sprawach poświadczania aktu własności ziemi, znajdującego się w zasobach ewidencyjnych starostwa, jest Starosta.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Ś., wnosząc o wskazanie Wójta Gminy T., jako organu właściwego do załatwienia ww. sprawy, wskazywał, że nie istnieje żaden przepis prawa, który upoważniałby go do załatwienia przedmiotowej sprawy. Nadto wskazał, że właściwości Starosty nie można upatrywać w powoływanym przez wnioskodawcę art. 5 pkt 23 lit. a, c ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw, jak również w art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne ponieważ przepis ten odnosi się jedynie do realizacji zadań państwowej służby geodezyjnej i kartograficznej oraz do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów, nie rozstrzyga zaś o właściwości do załatwiania spraw dotyczących kwestii związanych z aktami własności ziemi, wydanych na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Spór o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, które nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. właściwym w tych sprawach jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Przez spór o właściwość należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia danej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie nie mamy natomiast w ogóle do czynienia z sytuacją sporu, ani o właściwość, ani tym bardziej kompetencyjnego. Spór w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. dotyczyć musi bowiem tego, jaki organ jest odpowiedni do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość i kompetencyjne poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy, oznacza to, że spór o właściwość lub kompetencyjny są sporami o to, który z dwóch organów administracji ma załatwić indywidualną sprawę administracyjną (por. postanowienia NSA z 2 czerwca 2015 r., II OW 211/14, z dnia 8 stycznia 2016 r., I OW 230/15). Przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest zaś wskazanie organu właściwego do rozpoznania indywidualnej sprawy administracyjnej, gdyż z taką nie mamy w tych okolicznościach faktycznych do czynienia. Przedstawione przez organ okoliczności wskazują bowiem, że przedmiotem niniejszej sprawy jest czynność udostępniania danych będących w posiadaniu organu, nie zaś rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W takim sporze nie chodzi zatem o to, który z dwóch organów administracji ma rozpoznać sprawę, lecz który ma udostępnić dane, będące w posiadaniu jednego z organów.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2, zawiera operat ewidencyjny, który składa się m.in. ze zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu, Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wskazanej w tym przepisie. Dane pozostające w posiadaniu organu są więc udostępniane zainteresowanym na zasadach określonych w ustawie przez ten organ.
Wskazać zatem należy, że skoro udostępnianie ww. danych nie jest sprawą administracyjną, nie jest nią tym bardziej dalsze przechowywanie tych dokumentów w związku z ich udostępnianiem.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że złożony wniosek był niedopuszczalny, bowiem w przedmiotowej sprawie nie chodzi o spór co do rozpoznania indywidualnej sprawy.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. odrzucił wniosek. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od wniosku orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.