Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 października 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gliwicach wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą Gliwickim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku I. P. z dnia [...] lipca 2017 r. (dot. 30 pojazdów) o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór związanych za przechowywanie pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa poprzez wskazanie Starosty Gliwickiego jako organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku.
W uzasadnieniu powyższego wniosku, wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1/10, nowelizację ustaw – Prawo o ruchu drogowym i przepisy przejście zawarte w ustawie nowelizującej (ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw) oraz orzecznictwo, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym organy skarbowe utraciły nie tylko prawo do orzekania w kwestii przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, ale również wszelkie poprzednio posiadane uprawnienia w postępowaniach związanych z usunięciem pojazdu z drogi.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Gliwicki wniósł o wskazanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gliwicach jako organu właściwego do rozpoznania ww. wniosku. Zdaniem Starosty, skoro w sprawie bezsporne jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Gliwicach rozpatrzył i wypłacił kwotę zgłoszonych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdów objętych wnioskiem to sprawa zgłoszenia dodatkowych roszczeń ponad przyznane i wypłacone kwoty winna być rozstrzygnięta przez ten sam organ, który reprezentując Skarb Państwa jako właściciela tych pojazdów z mocy prawa załatwiał sprawę w latach 2006 - 2007. Postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia kosztów dozoru i przechowywania pojazdów zostało wszczęte i zakończone przed nowelizacją art. 130a Prawa o ruchu drogowym i przed dodaniem do niego ust. 10 h. Tym samym przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, jak to wskazuje Naczelnik Urzędu Skarbowego, który dodatkowo dysponuje całością dokumentacji sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kwestie dotyczące sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych jakie powstają między organami administracji publicznej reguluje przepis art. 22 k.p.a. (w sprawach załatwianych w drodze decyzji) oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1369 dalej jako "P.p.s.a.")
Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Spór taki może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej.
W niniejszej sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą Gliwickim a Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gliwicach o rozpoznanie żądania I. P. z [...] lipca 2017 r. o wypłatę wynagrodzenia z tytułu poniesionych kosztów oraz wykonania dozoru nad pojazdami usuniętym z drogi publicznej, wyszczególnionymi we wniosku.
Stosownie do treści art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powoływanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym.
Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (zdanie drugie powyższego przepisu). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I OW 46/15, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12, który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.
Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta Gliwicki. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór został złożony [...] lipca 2017 r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i dodania do niego ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.