Uzasadnienie
Wnioskiem z 9 lutego 2017 r. Prezydent Miasta Piotrków Tryb. wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Burmistrzem Warki, przez wskazanie organu właściwego do załatwienia wniosku G. S. o przyznanie pomocy społecznej na pokrycie kosztów jego pobytu w schronisku dla bezdomnych w Piotrkowie Tryb. W uzasadnieniu wniosku Prezydent wyjaśnił, że z uwagi na to, iż G. S. nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, nie jest w nim także zameldowany na pobyt stały powinien być uznany za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej, a wobec tego jego wniosek o przyznanie pomocy finansowej został przekazany Burmistrzowi Warki, jako organowi właściwemu w sprawie, zgodnie z art. 101 ust. 2 ww. ustawy.
Odpowiadając na wniosek, Burmistrz Warki wskazał, iż z dokonanych ustaleń wynika, że G. S. nie jest znany pracownikom pomocy społecznej w Warce, jego życie nigdy nie koncentrowało się na terenie Gminy Warka, bowiem od 20 lat przebywał poza miejscem stałego zameldowania i mieszkał w Piotrkowie Tryb., gdzie pozostawał w długoletnim związku partnerskim i gdzie koncentrowało się jego życie, a nadto nie nosi się z zamiarem stałego przebywania w gminie Warka, ale w Piotrkowie tryb., a wobec tego Prezydent tego miasta jest organem właściwym, stosownie do art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, a który powinien mieć w sprawie zastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W sprawie mamy do czynienia ze sporem o właściwość organu, jako zaistniałego między organami jednostek samorządu terytorialnego i to tego samego szczebla, a nie ze sporem kompetencyjnym, taki bowiem ma miejsce między organami jednostek samorządu a organami administracji rządowej, jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".
Właściwość miejscową gmin w sprawach pomocy społecznej reguluje art. 101 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 970 ze zm.), dalej "ustawa". W ust. 1 artykuł ten ustanawia generalną zasadę, że właściwość tę ustala się wg miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. W kolejnych ustępach przewidziane są wyjątki od tej zasady, i tak, jeżeli idzie o osoby bezdomne, to załatwienie ich wniosków, zgodnie z ust. 2, należy do gminy ostatniego miejsca zameldowania, natomiast ust. 3 wskazuje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie, w sprawach niecierpiących zwłoki właściwa jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją wskazaną w ust. 3 art. 101 ustawy.
Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż G. S. posiadał ostatni stały meldunek w gminie Warka w miejscowości R., gdzie mieszkał z rodziną – żoną, dziećmi. Jednakże po rozwodzie wyprowadził się do Piotrkowa Tryb., w którym zamieszkiwał z konkubiną, a pozostając z nią przebywał w różnych miejscach, ostatnio w Schronisku dla Osób Bezdomnych w Piotrkowie Tryb., Jak z powyższego wynika G. S. należy uznać za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 ust. 8 ustawy, jako niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i niezameldowaną na pobyt stały, jednak jego sytuacja ma znamiona szczególne.
Od długiego czasu przebywa na terenie Piotrkowa Tryb., gdzie koncentruje się jego życie, obecnie przebywa w schronisku dla bezdomnych także w tym mieście, a stanu tego nie ma zamiaru zmieniać. Szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 101 ust. 3 ustawy, to taka sytuacja, w której ubiegający się o przyznanie pomocy społecznej występuje o nią w miejscu aktualnego pobytu, którego nie ma zamiaru zmieniać. Taki właśnie zamiar wynika z działania G. S., który wystąpił o pomoc do Prezydenta Miasta Piotrków Tryb., gdzie w tym mieście przebywa od lat, a nie przejawia zamiaru powrotu do miejscowości, w której był zameldowany, a z którego prawdopodobnie, jak wynika z wywiadu środowiskowego, został wymeldowany.
Wobec powyższego należało uznać Prezydenta Piotrkowa Tryb. jako organ właściwy w sprawie, o czym orzeczono na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a.