Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r. Starosta Puławski wystąpił od rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Celnego w Lublinie w sprawie z wniosku Przedsiębiorcy T. stanowiącego żądanie zapłaty należności za przechowywanie na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym motocykla marki [...].
W odpowiedzi na wniosek Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie zwrócił się o wskazanie Starosty Puławskiego jako właściwego w sprawie.
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie jako organ właściwy w sprawie.
Wnioskiem z dnia 6 lutego 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16. Zdaniem wnioskodawcy wskazane orzeczenie wymaga wykładnia zarówno w zakresie umocowania Naczelnika Urzędu Celnego jako organu egzekucyjnego, jak też w zakresie sposobu jego wykonania. Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego nie jest on organem egzekucyjnym. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że w sprawie o sygn. akt I OW 130/16 jako organ właściwy został wskazany Dyrektor Izby Celnej. Wreszcie wnioskodawca zaznaczył, że budzi jego wątpliwości to, czy obowiązek rozpatrzenia wniosku o zapłatę kosztów przechowania należy odnieść jedynie do okresu od objęcia go w posiadanie na skutek zajęcia (tj. od dnia fizycznego przejęcia pojazdu) czy też za cały okres.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze tę normę, wskazać należy, że wniesiony wniosek nie ma w istocie na celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16, lecz stanowi polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w tym postanowieniu
Należy zauważyć za dotychczasowym orzecznictwem, że uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Wniosek strony o dokonanie wykładni wyroku winien wskazywać wprost, który fragment uzasadnienia budzi jej wątpliwości bądź jest dla niej niezrozumiały i dlaczego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., I OZ 694/11). Mając to na uwadze zauważyć wypada, że wniosek w niniejszej sprawie nie zawiera wskazania konkretnego fragmentu orzeczenia NSA, który miałby budzić wątpliwości wnioskodawcy i wymagałby wykładni. Wykładnia orzeczenia nie może ponadto zmierzać do zmian merytorycznych polegających na ponownej interpretacji uzasadnienia wyroku czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., II OSK 1510/09).
Tymczasem do tego zmierza wniosek w sprawie niniejszej, jego uwzględnienie oznaczałoby bowiem poszerzenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o analizę przymiotu Naczelnika Urzędu Celnego jako organu egzekucyjnego, jak też do rozstrzygnięcia za ten organ sposobu rozpoznania wniosku Przedsiębiorcy T. przez oznaczenie okresu za który należy się zapłata.
Warto też dodać, że za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., I FSK 677/11; postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11; postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r., I OZ 484/11). Taki zaś charakter ma sugerowane we wniosku, że organem właściwym w sprawie jest Dyrektor Izby Celnej. Tymczasem kwestia organu właściwego w konkretnej sprawie będącej przedmiotem postanowienia NSA została jednoznacznie rozstrzygnięta w jego sentencji. Wypada skądinąd odnotować, że Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wniósł o wskazanie jako organ właściwy Starostę Puławskiego.
Końcowo zauważyć wypada, z uwagi na wskazanie przez wnioskodawcę postanowienie NSA o sygn. akt I OW 130/16, że przyjęcie właściwości w sprawie Naczelnika Urzędu Celnego stanowi wyjątek od generalnej zasady (zob. postanowienie NSA z dnia 15 października 2015 r., I OW 123/15; postanowienie NSA z dnia 6 maja 2015 r., I OW 233/14).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniosek o wykładnię wyroku za niezasadny i na podstawie art. 158 w zw. art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.