Postanowienie NSA z 2 września 2010 r., I OW 83/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 września 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Miasta B. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Burmistrzem Miasta B. a Wójtem Gminy Z. w przedmiocie wskazania organu właściwego do załatwienia

Sprawa

sprawy dotyczącej wypłaty świadczeń z pomocy społecznej, w szczególności wypłaconych świadczeń zasiłku celowego specjalnego na rzecz B. P. postanawia: odrzucić wniosek

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.)
Rafał Jankowski protokolant

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 18 maja 2010 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta B., na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Burmistrzem Miasta B. - Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w B. a Wójtem Gminy Z. - Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. i wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy dotyczącej wypłaty świadczeń z pomocy społecznej wypłaconych z zasiłku celowego specjalnego na rzecz B. P. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, w dniu [...] kwietnia 2010 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wpłynęło pismo Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. w sprawie refundacji świadczeń przyznanych B. P. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. w postaci zasiłków celowych specjalnych na dofinansowanie do czynszu oraz zakup żywności w łącznej kwocie 300 złotych. W uzasadnieniu wskazano, że ostatnim miejscem zameldowania B. P. na pobyt stały było B. ul. [...], zatem zgodnie z art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy Gmina B. powinna zwrócić wydatki Gminie Z., która przyznała świadczenia.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. uznał się niewłaściwym załatwienia sprawy i zwrócił dokumentację.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrza Gminy B., Wójt Gminy Z. wniósł o jego odrzucenie, wskazując, że między stronami nie ma sporu co o tego, kto ma rozpoznać wniosek o przyznanie pomocy społecznej. Spornym jest jedynie to, czy Gmina B. jest zobowiązana do pokrycia kosztów przyznanych świadczeń, co zdaniem Wójta Gminy Z. powinno być ustalone w drodze postępowania o zapłatę przed sądem powszechnym. Z ostrożności procesowej, w razie nieodrzucenia wniosku, wystąpił o wskazanie Burmistrza Miasta B. jako organu właściwego do pokrycia kosztów pomocy społecznej udzielanej B. P. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przyjmuje się, iż spory o właściwość między organami administracji publicznej powstają w związku z odmienną oceną zakresu kompetencji tych organów określonych w ustawach, a jako spór o właściwość można określić obiektywnie istniejącą sytuację prawną, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, w tym przede wszystkim co do upoważnienia do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2005 r. o sygn. akt I OW 215/05, System Informacji Prawnej LEX nr 201437).

Podkreślenia przy tym wymaga, iż spory o właściwość, powstałe między organami administracji publicznej muszą dotyczyć sprawy, której przypisać można przymiot indywidualnej sprawy administracyjnej, tj. nie tylko rozstrzyganej przez organ administracji, ale rozstrzyganej w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał już uwagę, iż spór o właściwość może mieć miejsce wyłącznie, gdy istnieje materialnoprawna podstawa do wydania przez organ decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OW 48/06, System Informacji Prawnej LEX nr 321535).

Jak natomiast wynika z przedstawionego wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, spór pomiędzy Burmistrzem Miasta B. a Wójtem Gminy Z. dotyczy refundacji świadczeń przyznanych B. P. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. w postaci zasiłków celowych na dofinansowanie do czynszu oraz zakup żywności. Istota sporu sprowadza się zatem do kwestii zwrotu wydatków poniesionych na świadczenia przyznane B. P. Zagadnienie dotyczące zwrotu wydatków gminie uregulowane zostało przez ustawodawcę w art. 101 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu, gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania albo na ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały jest obowiązana do zwrotu wydatków gminie, która przyznała świadczenia w miejscu pobytu.

Z treści cytowanego przepisu nie wynika, aby zwrot wydatków gminie podlegał rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rozliczenia między gminami dokonywane na podstawie art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej nie są załatwiane w formie decyzji administracyjnej, tym samym nie można mówić o wystąpieniu w tych sprawach sporu o właściwość w rozumieniu art. 22 § 1 kpa (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r. o sygn. akt I OW 55/10, niepubl.).

Reasumując, wobec faktu, że rozliczenia między gminami, dokonywane na podstawie art. 101 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej, nie podlegają załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jest w niniejszej sprawie niedopuszczalny.

Jedynie na marginesie należy wskazać, iż spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 22 § 1 pkt 1 kpa, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia. W przypadku Burmistrza Miasta B. i Wójta Gminy Z. wspólnym organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.