Uzasadnienie
Wójt Gminy L., reprezentowany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, powstałego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta K. – Dyrektorem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku w sprawie udzielenia pomocy finansowej I. C., poprzez wskazanie Prezydenta Miasta K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., jako organu właściwego w sprawie.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Ośrodek Pomocy Społecznej w K. przekazał do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. wniosek zainteresowanej celem jego rozpoznania wskazując, że I. C. przebywa na terenie K. około 5 lat przy czym w dniu [...] lutego 2011 r. została wymeldowana z pobytu stałego i obecnie nadal przebywa w K., ale nie posiada meldunku.
Jako podstawę przekazania wniosku podano art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm.), zgodnie z którym w tego rodzaju sprawach właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.
Ponadto, powołano się także na art. 101 ust. 2 w/w ustawy, w myśl którego w przypadku osoby bezdomnej, właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.
W ocenie wnioskodawcy powyższe stanowisko było błędne, gdyż oba wspomniane wyżej przepisy w analizowanym stanie faktycznym nie znajdowały zastosowania.
Powołując się na treść art. 25 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.), Wójt Gminy L. akcentował, że z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z I. C., wynikało, iż przebywa ona na terenie Miasta K. od 5 lat, w lokalu jej konkubenta. Zarówno zatem charakter zamieszkiwania w tym lokalu, jak i jego czasookres wskazywał, że centrum życiowe I. C. znajduje się w K. Nadmieniono przy tym, że I. C. wymeldowała się na własne żądanie.
Wnioskodawca podnosił też, że zainteresowana nie zamieszkiwała na ternie gminy L. i nie można było również traktować jej jako osoby bezdomnej.
Definicję tego rodzaju osoby zawiera bowiem art. 6 ust. 8 cytowanej ustawy stanowiąc, że osoba bezdomna to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym - w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały - w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Tymczasem, I. C. była osobą zamieszkującą w lokalu mieszkalnym – w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy.
W tej sytuacji – jak wywodził wnioskodawca - powstał spór o właściwość, którego rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny stało się konieczne.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta K. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyłączył się do stanowiska zawartego we wniosku stwierdzając, że po ponownej analizie dokumentów uczestnik postępowania, mając na uwadze treść art. 25 k.c., uznał swoją właściwość do załatwienia wyżej wskazanej sprawy I. C. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej – p.p.s.a.) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule.
W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy L. wnosił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki zaistniał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta K. w sprawie dotyczącej udzielenia świadczeń z zakresu pomocy społecznej I. C. Jak wynikało przy tym z materiału dowodowego strona na stałe zamieszkiwała na terenie Miasta K., bowiem w mieście tym od kilku lat przebywała w lokalu swojego konkubenta. Powyższe uzasadniało zatem przyjęcie, że miasto K. stanowiło centrum życiowe zainteresowanej, gdyż w mieście tym przebywała ona z zamiarem stałego pobytu (art. 25 k.c.).
Skoro zaś - w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – właściwość miejscową gminy ustala się wg miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, to należało zgodzić się z wnioskodawcą, że organem właściwym w sprawie rozpoznania żądania I. C., był Prezydent Miasta K. Istotnym było również, że powyższe stanowisko podzielił w odpowiedzi na wniosek uczestnik postępowania, co prowadziło do wniosku, że w momencie orzekania przez Sąd, przedmiotowy spór o właściwość nie miał usprawiedliwionych podstaw.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 151 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.