Postanowienie NSA z 16 stycznia 2014 r., I OZ 1/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 668/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym – zwolnienia od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Paweł Miładowski przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 668/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym – zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., w przedmiocie opłaty adiacenckiej.

Sąd pierwszej instancji odmawiając przyznania skarżącej prawa pomocy we wskazanym zakresie wskazał, że jak wynika z akt sprawy nie ma ona nikogo na utrzymaniu i posiada stałe źródło dochodów na poziomie – wedle oświadczenia - 3000 zł miesięcznie. Nadto posiada ona majątek w postaci mieszkania i dwóch samochodów. Poza tym, w 2012 r. skarżąca osiągnęła wysoki dochód ze sprzedaży nieruchomości gruntowych (863 201,85 zł). Akceptując nawet w pełni wyliczenie kwoty tego dochodu przedstawione przez wnioskodawczynię i przyjmując, że uzyskała ona z tego tytułu 413000 zł, w ocenie Sądu pierwszej instancji, brak jest podstaw by przyjąć, że jest ona osobą ubogą, spełniająca przesłanki przyznania prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo pomocy polega na tym, że strona zostaje zwolniona przez sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu przez sąd adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przewidziana możliwość przyznania prawa pomocy może być udzielona w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo to przyznaje się, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym polega natomiast na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego względnie rzecznika patentowego.

Z przytoczonych przepisów wynika, że ubiegającego się o to prawo obciąża obowiązek wykazania, iż znajduje się w określonej sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym bądź częściowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionych przez stronę okoliczności należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy nawet w części. Nie można bowiem przyjąć, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji zbadał sytuację materialną strony i poddał ją wszechstronnej analizie.

Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wynika w sposób jednoznaczny, aby skarżąca nie była w stanie ponieść kosztów postępowania.

Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy stanowi pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien najpierw poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny, a dopiero wówczas – gdy tak zgromadzone środki okażą się niewystarczające – może skutecznie złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z taką sytuacją z całą pewnością nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Nie można w szczególności uznać, że inwestycja finansowa w rozwój prowadzonej działalności gospodarczej wskazuje na pogorszenie sytuacji materialnej nawet jeśli działalność przyniosła straty.

Również spłata kredytów nie może być okolicznością uzasadniającą zwolnienie od kosztów sądowych. Podejmując bowiem decyzję o ich zaciągnięciu strona musiała też liczyć się z koniecznością ich spłaty. Konieczność spłaty zaciągniętych zobowiązań kredytowych nie może mieć priorytetu zapłaty przed ponoszeniem kosztów sądowych.

Odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie nie pozbawi skarżącej konstytucyjnego prawa do sądu, gdyż posiada ona majątek wystarczający na pokrycie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.