Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 224/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi J. U., uchylił w pkt I zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącej kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).
Rozstrzygając w przedmiocie kosztów postępowania Sąd I instancji jako podstawę wskazał art. 200 oraz art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze. zm.).
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wniosła J. U., zarzucając naruszenie:
- 1) § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie poprzez przyznanie skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według przepisów dotyczących adwokatów;
- 2) § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało wadliwym orzeczeniem o wysokości zwrotu kosztów postępowania.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:
- 1) zmianę zaskarżonego pkt II wyroku poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącej kwoty 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;
- 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie natomiast do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz art. 216 P.p.s.a. wskazać należy, że § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia wskazuje, że stawki minimalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 2, tj. w zależności od wartości przedmiotu sprawy. W powołanym przepisie mowa zatem o sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Laskowa, którą odmówiono stronie przyznania świadczenia wychowawczego na pierwszej dziecko – syna B. U. za okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. oraz przyznano na ww. okres świadczenie wychowawcze na córkę A. U. Podkreślić przy tym należy, że powodem odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko było uznanie, że miesięczny dochód rodziny przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczenia wychowawczego. Wbrew twierdzeniom skarżącej przedmiotem zaskarżenia nie była zatem należność pieniężna, ale ustalenie istnienia bądź nieistnienia uprawnienia strony do otrzymania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Organ administracji nie wypowiadał się w zaskarżonej decyzji na temat kwoty świadczenia wychowawczego, wskazując jedynie, że odmowa przyznania świadczenia nastąpiła w związku z przekroczeniem ustawowego kryterium uprawniającego do jego pobierania.
Również w skardze na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. U. kwestionowała zaniechanie odliczenia przez organ od dochodu rodziny wnioskodawczyni kwoty przyznanego mężowi odszkodowania i ekwiwalentu za urlop jako dochodu utraconego, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem dochodu na jednego członka rodziny. Przedmiotem zaskarżenia była zatem prawidłowość ustalenia kryterium dochodowego, nie zaś należność pieniężna stanowiąca konkretną kwotę przyznanego świadczenia.
Wobec powyższego brak było podstaw do uznania, że skarżącej przysługiwał zwrot kosztów postępowania na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz art. 216 P.p.s.a.
Zasadnie skarżąca zwróciła uwagę, że przy określeniu kosztów zastępstwa błędnie wskazano podstawę prawną, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. Skarżąca reprezentowana była w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie przez radcę prawnego, a zatem właściwą podstawę prawną do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania stanowił art. 200 oraz art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie, bowiem zasądzone koszty postępowania zostały określone w prawidłowej wysokości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.