Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku K.J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 887/17, odmówił uzupełnienia postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a.") dotyczy sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast Sąd w postanowieniu z dnia 27 października 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 P.p.s.a. przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio także do postanowień. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Nie miał przy tym obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Zatem postanowienie to jest kompletne. Z tego też względu żądanie uzupełnienia postanowienia nie mogło odnieść zamierzonego skutku, bowiem zakres uzupełnienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w orzeczeniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.