Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 162/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie z jej skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W jego uzasadnieniu Sąd ten podniósł, iż sporządzenie osobiście przez stronę zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak nieusuwalny skutkujący jego odrzuceniem. W tej sprawie zażalenie z dnia 5 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) zostało sporządzone i wniesione przez skarżącą osobiście.
Ponadto w rozpatrywanej sprawie postanowienie Sądu I instancji z dnia 30 listopada 2015 r. zostało uznane za doręczone stronie skarżącej w dniu 23 grudnia 2015 r., bowiem przesyłka sądowa je zawierająca była dwukrotnie awizowana w dniach 9 i 17 grudnia 2015 r., a następnie zwrócona w dniu 24 grudnia 2015 r. do nadawcy. W tych okolicznościach koniec terminu do wniesienia zażalenia przypadał na dzień 30 grudnia 2015 r. Natomiast skarżąca złożyła zażalenie w dniu 5 stycznia 2016 r., tj. po upływie 7 dniowego terminu. W tym stanie rzeczy należało orzec na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, postulując jego uchylenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 8 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie zażalenia.
Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. Skarżąca, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę kasacyjną, zresztą również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby była ona adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było uznanie zażalenia skarżącej za niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, przedmiotowe zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, co samo w sobie powoduje niedopuszczalność takiego środka odwoławczego skutkującą jego odrzuceniem (art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.).
Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
- - ---------------------- 2