Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 29/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 6 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie.
Jak wskazano w jego uzasadnieniu skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 maja 2016 r. poprzez: zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do zebrania w sposób właściwy całości akt administracyjnych dotyczących jego sprawy oraz zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do wydania postanowienia w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Wedle Sądu I instancji instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 6 maja 2016 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., gdyż objęło całą skargę i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu, czego nie uczynił.
Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia skutecznego wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tego postanowienia.
Zażalenie nań wniósł K. J. postulując jego uchylenie i rozpoznanie sprawy merytorycznie przez Naczelny Sąd Administracyjny, względnie z ostrożności procesowej, uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy celem wydania prawem nakazanego orzeczenia Sądowi I instancji. W jego uzasadnieniu skarżący podniósł szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego, w jego mniemaniu, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, w tym zarzut, iż postanowienie wydał sędzia wyłączony od orzekania na podstawie art. 18 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wprowadzono do przepisu art. 194 § 1 punkt 5a, zgodnie z którym na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku oraz na odmowę jego uzupełnienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi zatem na znowelizowane brzmienie tego przepisu, nie budzi wątpliwości, iż tego rodzaju orzeczenie przybiera postać postanowienia, na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dotyczy to również postanowienia (p. art. 166 P.p.s.a.). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 6 maja 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu.
Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie przeto doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia, zatem nie podlegają badaniu w tym trybie. Tyczy się to również zarzutu, że w sprawie orzekał sędzia, który powinien być wyłączony z mocy ustawy. Badanie tego zarzutu mogłoby odbyć się wyłącznie w postępowaniu o wyłączenie sędziego albo w postępowaniu kasacyjnym czy wznowieniowym, a nie w sprawie uzupełnienia orzeczenia.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
- - ---------------------- 2