Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt: III SO/Gd 60/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek H. W.-F. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku z powodu nieprzekazania skargi wraz odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi w terminie określonym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej zwanej p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że jakkolwiek skarga nie została przekazana w terminie, to przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. upoważnia, ale nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny.
Mając na względzie całokształt okoliczności sprawy Sąd doszedł do przekonania, że przekroczenie terminu przekazania skargi było usprawiedliwione, ponieważ pismo skarżącej z dnia 5 maja 2016 r. budziło istotne wątpliwości co do jego charakteru: było oznaczone jako skarga do sądu administracyjnego, a dotyczyło działalności sądów okręgu gdańskiego i mogło równocześnie stanowić pismo inicjujące postępowanie sądowe w sprawie cywilnej, w związku z czym organ wezwał skarżącą pismem z dnia 10 maja 2016 r. do sprecyzowania charakteru pisma. Ponieważ wątpliwości te nie zostały wyjaśnione, w dniu 7 czerwca 2016 r. Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku przekazał skargę z dnia 5 maja 2016 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Pismem z dnia 1 marca 2017 r. H. W.-F. wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i nałożenia grzywny na organ, który w jej ocenie został nazbyt łagodnie potraktowany, w stosunku do wagi sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadniczo Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.) jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, ponieważ grzywna ta ma mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Od zasady, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie, dopuszczalne są wyjątki. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. określenie: "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że kwestia ta została pozostawiona uznaniu sądu.
Zatem, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc także przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ wypełnił ten obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ustawa pozostawia zatem uznaniu Sądu zarówno zasadność, jak i wysokość wymierzenia grzywny (zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ mógł mieć wątpliwości co do intencji wniesionej skargi, o czym informował wzywając skarżącą do sprecyzowania pisma. Podobne wątpliwości miał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który po otrzymaniu skargi z dnia 5 maja 2016 r. zwrócił się do skarżącej (zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 czerwca 2016 r., w sprawie o sygn. akt: III SA/Gd 591/16) o uzupełnienie braków formalnych skargi przez jednoznaczne określenie, co jest jej przedmiotem.
Wobec nieuzupełnienia tych braków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 lipca 2016 r. odrzucił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wniesione zażalenie oddalił (postanowienie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt: II OZ 1407/16). W tej sytuacji zażalenie skarżącej na odmowę wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w terminie jej skargi z dnia 5 maja 2016 r. należało uznać za nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny miał bowiem na uwadze, że organ przekroczył termin nieznacznie, przesyłając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przy piśmie z dnia 7 czerwca 2016 r., a przekroczenie terminu było spowodowane podjęciem prób wyjaśnienia, czego w istocie skarga dotyczy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.