Uzasadnienie
Zarządzeniem z 3 marca 2015 r., II SAB/Lu 310/14 Przewodniczący Wydziału w WSA w Lublinie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 7 dni pod rygorem egzekucji.
Od tego zarządzenia skarżący złożył zażalenie podnosząc, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione.
Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 nie stosuje się, co oznacza, że pismu takiemu nadaje się dalszy bieg pomimo jego nieopłacenia (a należność podlega egzekucji), nie pozostawia się go zaś bez rozpoznania. Skarżąca, spełniając wszystkie wymagane w tym przepisie przesłanki, skutecznie wniosła o sporządzenie uzasadnienia.
Zatem już w momencie złożenia wniosku powstaje po stronie składającego wniosek obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Opłata ta wynosi 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Zasadnie zatem skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
Odnosząc się do treści zażalenia wskazać należy, że przyznanie stronie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych odbywa się w innym postępowaniu, niż to zainicjowane wniesieniem zażalenia na zarządzenie w przedmiocie opłaty kancelaryjnej. W postępowaniu wywołanym zażaleniem na zarządzenie wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od uzasadnienia wyroku sąd bada tylko, czy skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia opłaty oraz czy jej wysokość została przez sąd określona poprawnie. NSA nie stwierdził w tym zakresie uchybień sądu. Wskazać przy tym trzeba, że postanowieniem z 2 października 2014 r., II SAB/Lu 310/14 sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, gdyż stwierdził, że sytuacja materialna skarżącego pozwala mu na ponoszenie kosztów postępowania w sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.