Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 347/12 odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na postanowienie Głównego Godety Kraju z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. wezwał skarżących D. W. i M. W. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów źródłowych celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawców.
Na powyższe zarządzenie skarżący wnieśli zażalenie, w piśmie z dnia 22 września 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. Wobec tego, że ustawa nie przewiduje zażalenia na zarządzenie w takim przedmiocie, Sąd I instancji uznał je za niedopuszczalne. Sąd I instancji podkreślił, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2004 r., sygn. akt FSK 242/04, dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach https://cbois.nsa.gov.pl).
Sąd I instancji wskazał, że zarządzenie Sądu z dnia 28 sierpnia 2014 r. będące w istocie zarządzeniem wzywającym do wykonania obowiązku określonego w tym niezaskarżalnym zarządzeniu wzywającym do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostało wymienione w przepisach jako podlegające zaskarżeniu. Tego rodzaju zarządzenie nie mieści się też w kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 259 § 1 powołanej ustawy, nie jest więc zaskarżalne na podstawie art. 260 powyższej ustawy. W żadnym miejscu ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego zarządzenia, w związku z czym zażalenie na takie zarządzenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M. W. i zaskarżając je w całości wnieśli o jego uchylenie i zmianę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych dokumentów źródłowych celem oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawców.
Wobec tego, że ustawa nie przewiduje zażalenia na zarządzenie w takim przedmiocie, Sąd I instancji prawidłowo uznał je za niedopuszczalne. Sąd I instancji zasadnie podkreślił, że zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.