Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 września 2016 r., IV SA/Wa 363/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek [...] (dalej skarżąca) o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca [...] wniosła o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lipca 2016 r. w zakresie podania informacji jaki jest zakres przedmiotowy i podmioty decyzji Wojewody [...] z [...] września 2014 r., nr [...].
Sąd przytoczył treść art. 158 i art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej " P.p.s.a.", zaznaczając iż zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z 19 lipca 2016 r. Zarówno sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób prawidłowy, jasny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił dlaczego odmówił przyznania prawa pomocy. Wykładnia postanowienia nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni postanowienia stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła [...], wnosząc o dokonanie wykładni postanowienia z 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 158 w zw. z art. 166 i 193 P.p.s.a., Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia dokonywana jest w sytuacji, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do zawartego w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Nie jest również dopuszczalne dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 P.p.s.a., poprzez uzupełnienie zawartej w nim argumentacji, mającej uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, czy podjęcie polemiki ze stroną postępowania w odniesieniu do zawartej w tym orzeczeniu treści.
W rozpoznawanej sprawie zarówno sentencja kwestionowanego orzeczenia, jak i jego uzasadnienie, zostały sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Sąd prawidłowo wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Dlatego wniosek o dokonanie wykładni postanowienia jest bezzasadny i winien zostać oddalony.
Wskazać należy, że zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię postanowienia w istocie stanowi polemikę skarżącej z rozstrzygnięciem Sądu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.