Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 363/15 odrzucił skargę kasacyjną E. G. i E. P. wniesioną od postanowienia Sądu z dnia 17 lipca 2015 r. odrzucającego ich skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie odszkodowania.
Odpisy niniejszego postanowienia z dnia 9 października 2015 r. wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego przesłane zostały do skarżących przy piśmie Sądu z dnia 16 października 2015 r. E. P. własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór powyższego postanowienia w dniu 22 października 2015 r. Natomiast jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej przesyłki skierowanej do E. G. nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 22 października 2015 r. i awizo powtórne z dnia 30 października 2015 r.), po czym w dniu 9 listopada 2015 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, który uznał zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 5 listopada 2015 r.
W dniu 28 października 2015 r. złożone zostało w Biurze Podawczym tutejszego Sądu zażalenie na przedmiotowe postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzone osobiście przez skarżące E. G. i E. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Natomiast z treści przepisu art. 194 § 4 tej ustawy wynika, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być bezwzględnie sporządzone przez podmiot mający status profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym, co ma zapewnić niezbędny poziom profesjonalizmu zarzutów.
O powyższym obowiązku skarżące zostały jednoznacznie pouczone w punkcie 5. pisma Sądu z dnia 16 października 2015 r., przy którym doręczono im odpis postanowienia z dnia 9 października 2015 r. wraz z uzasadnieniem. Mimo tego, skarżące obowiązku tego nie dopełniły i wniosły zażalenie osobiście przez siebie sporządzone.
Zgodnie z dyspozycją art. 178 w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że zażalenie wniesione zostało z naruszeniem art. 194 § 4 powołanej ustawy, wobec czego jest niedopuszczalne i obliguje Sąd do jego odrzucenia.
Jednocześnie wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotowe zażalenie wniesione przez E. G. podlega odrzuceniu nade wszystko z tej przyczyny, że wniesione zostało przed otwarciem terminu do jego wniesienia. Stosownie do treści art. 194 § 2 powołanej ustawy zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Wskazany w tym przepisie termin do wniesienia środka odwoławczego liczy się od dnia doręczenia stronie postanowienia. Zażalenie E. G. wniesione w dniu 28 października 2015 r., a więc przed doręczeniem zastępczym, które miało miejsce w dniu 5 listopada 2015 r., postanowienia jest przedwczesne. Zażalenie wniesione przedwcześnie należy uznać za niedopuszczalne, w rozumieniu powołanych przepisów.
Wyjaśnić również należy, że w świetle art. 73 § 3 powołanej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki. Wobec powyższego, odpis postanowienia z dnia 9 października 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, skierowany do skarżącej E. G., uznać należy za skutecznie doręczony w dniu 5 listopada 2015 r.
W ocenie Sądu, wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia sądu przed jego doręczeniem jest oczywistą przyczyną, z uwagi na którą ten środek odwoławczy musi być odrzucony. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2012 r., II OZ 305/12; z dnia 17 czerwca 2011 r., I OZ 425/11 i z dnia 11 grudnia 2014 r., I OZ 1139/14 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ma on także oparcie prakseologiczne – po pierwsze, trudno byłoby sformułować środek odwoławczy bez znajomości skarżonego orzeczenia sądu, a po wtóre – odmienne założenie umożliwiałoby składanie środków zaskarżenia na długo przed doręczeniem objętego nimi aktu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Z uwagi na odrzucenie zażalenia, orzeczenie zamieszczone w pkt 2. postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.