Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1013/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną Rady Miejskiej w N. nad N. od wyroku tego Sądu z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. nad N. na sprecyzowaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w N. nad N., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wskazanych jej braków.
Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że we wniesionej skardze kasacyjnej brak było wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W związku z czym, zarządzeniem z dnia 7 lutego 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącej kasacyjnie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisami tego wniosku, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 20 lutego 2017 r. W zakreślonym terminie do akt sprawy nadesłano pismo przewodnie z dnia 21 lutego 2017 r., w którego treści zawarto wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismo to jednak nadesłano bez odpisu dla strony przeciwnej. Z uwagi na fakt, że udział w sprawie w charakterze uczestnika postępowania bierze jeszcze jeden podmiot, koniecznym było złożenie przez stroną skarżącą dodatkowego egzemplarza wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, celem doręczenia go uczestnikowi.
Sąd I instancji stwierdził zatem, że pełnomocnik skarżącej składając tylko jeden egzemplarz pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie uzupełnił skutecznie braków skargi kasacyjnej, pomimo wezwania sądu, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:
- - art. 178 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiła przesłanka nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej;
- - art. 177a P.p.s.a. poprzez błędne wezwanie skarżącego organu do złożenia odpisu pisma procesowego, w którym określi on, czy domaga się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie w dwóch egzemplarzach i w konsekwencji uznanie, że przesłanie tylko jednego egzemplarza pisma stanowiło brak formalny.
Zdaniem autora zażalenia, oświadczenie o tym, czy sprawa ma być rozpatrywana na rozprawie, czy też nie, jest kierowane wyłącznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż tylko ten Sąd wyprowadza skutki prawne takiego oświadczenia i tylko temu Sądowi taka informacja jest potrzebna. Dlatego też nie ma potrzeby, aby żądać od skarżącej kasacyjnie przedłożenia tego pisma dla pozostałych uczestników postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art. 176 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy o czym stanowi art. 176 § 2 P.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a P.p.s.a.).
Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczność ta jest bezsporna - tak przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu i nie kwestionuje tego również strona skarżąca kasacyjnie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej kasacyjnie został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez "złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy - wraz z odpisami tego wniosku". Wezwanie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony w dniu 20 lutego 2017 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru (k-63). W zakreślonym przez Sąd I instancji terminie zostało złożone pismo zawierające wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, jednakże tylko w jednym egzemplarzu. Trafnie zatem przyjął Sąd meriti, iż wezwanie nie zostało wykonane w pełni, przeto nie usunięto braku formalnego skargi kasacyjnej.
Nieprawidłowe jest stanowisko autora zażalenia, jakoby zagadnienie trybu rozpoznania skargi kasacyjnej było niejako ustaleniem pomiędzy skarżącym kasacyjnie, a Naczelnym Sądem Administracyjnym, niemającym znaczenia dla pozostałych stron postępowania. Zgodnie z przepisem art. 176 § 2 P.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej, bez którego ten środek odwoławczy nie może otrzymać prawidłowego biegu. Umożliwia on nadto pozostałym stronom ustosunkowanie się do niego w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a., przeto niepodobna go pominąć. Winien zatem znaleźć się w skardze kasacyjnej albo w odrębnym piśmie uzupełniającym. Skoro w niniejszej skardze kasacyjnej takiego wniosku bądź oświadczenia skarżący nie umieścił, został prawidłowo wezwany do uzupełnienia tego braku poprzez nadesłanie stosownego pisma wraz z odpisami.
Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego jest konsekwencją reguły zawartej w art. 47 P.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONDSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 39), wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Z uwagi na powyższe prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się chybione.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2