Uzasadnienie
A.K., działając przez pełnomocnika – radcę prawnego [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy z dnia 11 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie przyznania odprawy wraz z dodatkami o charakterze stałym.
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia 16 lipca 2015 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżącego złożył potwierdzone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo, z którego wynikało umocowanie do działania w imieniu skarżącego "w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przed organami wojskowymi obu instancji oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądami I i ewentualnej II instancji".
Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. wezwał skarżącego A.K. do usunięcia w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2015 r. (potwierdzenie odbioru k. 23).
W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik skarżącego złożył podpisany przez siebie odpis skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 849/15 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarga A.K., pomimo wezwania, nie została podpisana przez skarżącego, zaś termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 1 września 2015 r.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia A.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podał, że złożone w niniejszej sprawie – w zakreślonym przez Sąd terminie – pełnomocnictwo wskazywało na umocowanie radcy prawnego do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. zarówno wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nieprawidłowo uznał, iż pełnomocnictwo, którego A.K. udzielił radcy prawnemu [...], nie wskazywało na umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Użyty w tym pełnomocnictwie zwrot "w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądami I i ewentualnie II instancji" wskazuje bowiem w sposób oczywisty na intencję udzielenia umocowania do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jakie toczy się przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jako sądem I instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, jako sądem II instancji. Wynika to wprost z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), zgodnie z którym sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), który posługuje się z kolei pojęciem "sprawa sądowoadministracyjna", stanowiąc, że właściwymi do rozpoznawania tego typu spraw są sądy administracyjne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożone w niniejszej sprawie pełnomocnictwo jest sformułowane w sposób pozwalający bez wątpienia przyjąć, że intencją skarżącego było umocowanie pełnomocnika do działania w postępowaniu zarówno przed organami administracji, jak i sądami administracyjnymi, w sprawie dotyczącej roszczeń z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji cechuje się nadmiernym rygoryzmem i nie może być uznane za słuszne. Powyższe stanowisko wynika również z uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I OZ 510/16.
W konsekwencji uznać należy, iż nadesłanie przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 28 lutego 2015 r. powinno było zostać przez Sąd pierwszej instancji uznane za wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi stanowiło zatem naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Osobną kwestią jest fakt, iż pełnomocnik skarżącego – radca prawny [...] w związku z orzeczeniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...], które uprawomocniło się w dniu 16 września 2015 r., został zawieszony w prawie do wykonywania zawodu radcy prawnego na okres 3 lat. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz złożenie pełnomocnictwa miało miejsce przed uprawomocnieniem się w/w orzeczenia dyscyplinarnego, zaś zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 849/15 zostało podpisane osobiście przez skarżącego.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.