Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 6 maja 2016 r., II SA/Kr 1402/15, odrzucił zażalenie A. D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi Gminy Miasto K. i Skarbu Państwa reprezentowanych przez Prezydenta Miasta K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że postanowieniem z 5 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną A. P. i E. G. od wyroku tego Sądu z 9 grudnia 2015 r. Pismem z 4 marca 2016 r. A. P. i E. G. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosły na powyższe orzeczenie zażalenie. Zarządzeniami z 4 kwietnia 2016 r. Sąd wezwał A. P. (k-173) i E. G. (k-176) do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od zażalenia z 4 marca 2016 r. w kwocie 100 zł. Należną opłatę wniosła jedynie E. G. (k.197).
Natomiast zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również zażalenie. W przypadku gdy zażalenie nie zostało należycie opłacone, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia zażalenia uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. W niniejszej sprawie A. P., mimo wezwania do wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz upływu zakreślonego terminu, nie uiściła należnego wpisu sądowego, złożone przez nią zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. P., wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając mu naruszenie art. 214 § 2 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że reprezentowane przez niego A. P. i E. G. są stronami postępowania administracyjnego, które miasta Kraków usiłowało wznowić, dlatego powinny być stronami w postępowaniu przed WSA. Ich prawa są wspólne, albowiem obie są spadkobierczyniami byłych właścicieli i do tej pory nikt nie kwestionował ich współuczestnictwa. Dlatego powinna wystarczyć jedna opłata od wspólnie wniesionego zażalenia i taka opłata została wniesiona przez E. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie z treścią § 2 powołanego przepisu, pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wynikająca z cytowanego przepisu zasada, że wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie, co oznacza, że jej uiszczenie przez jedną z tych osób zwalnia pozostałe od obowiązku uiszczenia opłaty.
Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku, albowiem mamy wówczas do czynienia z taką samą podstawą faktyczną, a nie wspólnością praw i obowiązków skarżących, czyli chodzi jedynie o takie samo, a nie o to samo uprawnienie. Wówczas każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601).
W orzecznictwie przyjmuje się, że zasada wynikająca z art. 214 § 2 p.p.s.a., że wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, np. w przypadku wspólnych uprawnień i obowiązków współwłaścicieli nieruchomości, którzy z tego tytułu, a więc z praw do jednej nieruchomości, wywodzą swe uprawnienia do posiadania statusu strony postępowania. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie, co oznacza, że jej uiszczenie przez jedną z tych osób zwalnia pozostałe od obowiązku uiszczenia opłaty (por. postanowienie NSA z 26 maja 2009 r., II OSK 767/09). Tak sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem E. G. i A. P. jako współwłaścicielki nieruchomości położonej w K., obj. Lwh 311 c.d. KW [...], 1. kat [...] zabudowanej budynkiem przy ul. S. [...] powinny były uiścić solidarnie wpis od zażalenia w wysokości 100 zł, co też zostało uczynione – dowód opłaty k-197.
Z tego względu uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia przez E. G. zwalnia z obowiązku uiszczenia tej należności przez A. P. Mając n uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.