Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OZ 1230/05, odrzucił zażalenie E. i J. L., na postanowienie tegoż Sądu z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OZ 1230/05.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zażalenie – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż – stosownie do art. 168 § 1 powołanej ustawy, postanowienie Sądu z dnia 24 sierpnia 2006 r. jest prawomocne, bowiem nie przysługuje od niego środek odwoławczy.
E. i J. L. złożyli zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego unieważnienie z uwagi na naruszenie prawa procesowego i "materiałowego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Stosownie bowiem do art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych. Powoływana ustawa nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, zażalenia na postanowienie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zatem uznać, iż od wyroków i postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje żaden środek odwoławczy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 i art. 180 w związku z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak wyżej.