Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. WSA w Rzeszowie odrzucił wniesioną przez P. N. skargę. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący, powołując się na trudną sytuację materialną i finansową, wniósł o ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 4 maja 2015 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż mimo wezwania, nie złożył on tego wniosku na obowiązującym osoby fizyczne formularzu PPF.
Od zarządzenia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw. Wskazał, że [...] kwietnia 2015 r. otrzymał stosowne formularze z wezwaniem do ich wypełnienia oraz oznaczeniem terminu, jednak będący uczestnikiem postępowania Dyrektor Zakładu Karnego w [...] w dniu następnym wywiózł go z ZK, dokonując zaboru dokumentów, w tym także korespondencji z WSA w przedmiotowej sprawie, udaremniając możliwość odpisania i przesłania uzupełnionego formularza. Do dnia wniesienia sprzeciwu ([...] maja 2015 r.) dokumentów mu nie zwrócono, w związku z czym Prokuratura Rejonowa w [...] prowadzi postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ze względu na brak złożenia wniosku na formularzu urzędowym.
Od tego postanowienia skarżący wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a., składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny, o którym mowa w art. 257 p.p.s.a., a który, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (zob. także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r.).
W rozpatrywanej sprawie skarżący został wezwany do usunięcia tego braku poprzez wypełnienie oraz przedłożenie w sądzie przesłanego jej formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono mu [...] kwietnia 2015 r., a więc termin do dokonania tej czynności upłynął [...] kwietnia 2015 r. W tym terminie, jak i dotychczas, skarżący nie uzupełnił wskazanego braku formalnego, co skutkować musiało, stosownie do art. 257 p.p.s.a., pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącego formułowanych w toku rozpoznania sprawy w przedmiocie prawa pomocy wskazać trzeba, że – jak zasadnie stwierdził sąd pierwszej instancji – na podstawie pisma skarżącego z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 234/15, ustalono, iż skarżący do AŚ w [...]został przewieziony [...] kwietnia 2015 r., gdzie [...] maja 2015 r. doręczono mu zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu doręczenia dysponował sygnaturą akt i mógł złożyć wniosek, czego nie uczynił nawet wnosząc [...] maja 2015 r. sprzeciw. W tym kontekście równie mało prawdopodobne jest, by w okresie od [...] kwietnia 2015 r. (data wywiezienia z ZK) do [...] maja 2015 r. (data doręczenia zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania) był całkowicie pozbawiony dostępu do swoich rzeczy i dokumentów, w efekcie czego nie mógł wywiązać się z wymogu terminowego złożenia wniosku PPF. Tym samym fakt, że w oznaczonym terminie nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania.
Ponadto, jak wynika z pism kierowanych przez skarżącego do sadu, samo wezwanie i formularz PPF otrzymał. Wskazać również trzeba skarżącemu, że wbrew jego twierdzeniom, uzyskanie formularza PPF nie podlega opłacie – jest on bezpłatny i dostępny także w Internecie. Dodatkowo zauważyć należy, że do postanowienia w przedmiocie prawa pomocy nie ma zastosowania powaga rzeczy osadzonej, a więc skarżący może złożyć ponownie wniosek na odpowiednim formularzu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.