Postanowienie NSA z 23 stycznia 2009 r., I OZ 13/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia miasta stołecznego Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 93/08 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi miasta stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości i ustaleniu odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną miasta stołecznego Warszawy, reprezentowanego przez adwokata, oraz zwrócił na jego rzecz wpis sądowy w kwocie 100 zł. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż odpis wyroku z dnia 15.04.2008 r., którym oddalona została skarga, doręczony został wraz z uzasadnieniem w dniu 16.06.2008 r., zaś skarga kasacyjna od tego wyroku złożona została w dniu 17.07.2008 r. W ocenie Sądu I instancji wniesienie skargi kasacyjnej nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, wynikającego z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a który upływał z dniem 16.07.2008 r. Z tej przyczyny Sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 powołanej ustawy.

Zażalenie na to postanowienie wniosło miasto stołeczne Warszawa, reprezentowane przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i nadania biegu skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, iż przesyłka, którą doręczony był pełnomocnikowi odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, wysłana została na adres Urzędu miasta stołecznego Warszawy, tymczasem jako adres dla doręczeń wskazywana była siedziba Urzędu Dzielnicy Ursus m.st. Warszawy. Podkreślono w zażaleniu, iż zgodnie z orzecznictwem Sadu Najwyższego w sprawach, w których ustanowiony jest pełnomocnik doręczenia winne być dokonywane jego osobie, a doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika. Jak podkreślił to autor zażalenia pismo, którym doręczono odpis wskazanego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczone było do Urzędu m.st. Warszawy w dniu 16.06.2008 r., jednakże termin do wniesienia skargi kasacyjnej winien rozpocząć swój bieg dopiero w dniu 18.06.2008 r., bowiem wtedy doręczono wyrok wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie można stwierdzić, aby zasadne było stanowisko wyrażonego w zażaleniu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie ustalił moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Odpis wyroku z dnia 15.04.2008 r., którym oddalona została skarga, doręczony został wraz z uzasadnieniem w dniu 16.06.2008 r. Doręczenie to nastąpiło na adres Urzędu miasta stołecznego Warszawy, co uznać trzeba za prawidłowe, bowiem ani w skardze ani w żadnym z innych pism składanych w sprawie pełnomocnik nie wskazał innego adresu niż adres siedziby strony, jako adresu dla doręczeń pism w postępowaniu. W ocenie Sądu II instancji nie można z powodu takiego a nie innego trybu przepływu pism w Urzędzie czynić podstawy dla stwierdzenia, że doręczenie radcy prawnemu odpisu wyroku z dnia 15.04.2008 r. wraz z jego uzasadnieniem nastąpiło dopiero w dniu 18.06.2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie przyjął, iż prawidłowym było doręczenie tego odpisu w dniu 16.06.2008 r. i że to w tej danie rozpoczął swój bieg termin do wystąpienia ze skargą kasacyjną, który upływał z dniem 16.07.2008 r. Stwierdzić więc trzeba, iż skarga kasacyjna Urzędu m.st. Warszawy, złożona w dniu 17.07.2008 r. wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu.

Ponadto zauważyć trzeba, iż wszystkie pisma Sądu kierowane były na adres Urzędu m.st. Warszawy i w żadnym z przypadków działający w sprawie pełnomocnik nie czynił z tego tytułu zarzutów.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.