Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 494/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.
M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z [...] stycznia 2015 r. Nr [...] orzekającą o pozbawieniu M. L. statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 września 2014 r., w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania "Decyzji z dnia 21 stycznia 2015 roku o nakazaniu zwrotu wypłaconego zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy do czasu zakończenia niniejszego postępowania". Wniosek argumentował ciężką sytuacją majątkową związaną z wydatkami na leczenie żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wykonanie decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej rozpatrywać można by jedynie w kontekście przepisów ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), w której zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 24 obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu, a obowiązek ten w świetle regulacji zawartej w art. 73 pkt 7 tej samej ustawy, powstaje u osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24 z dniem uzyskania statusu bezrobotnego, a wygasa z dniem utraty tego statusu. Zgodnie z art. 75 ust. 9 tejże ustawy osoby, o których mowa, tj. posiadające status bezrobotnego, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego właściwy powiatowy urząd pracy.
Sąd I instancji uznał, że wniosek skarżącego uzasadniony został w sposób odbiegający od kwestii ubezpieczenia zdrowotnego. Skarżący powołał się na względy zdrowotne żony, w szczególności wydatki związane z jej leczeniem, które w kontekście powyższego nie mają (o ile występują, to również nie zostało poparte żadnym materiałem dowodowym) znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej.
Sąd I instancji przyjął, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób pozwalający na przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu i z tego względu odmówiono zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił naruszenie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wskazał, że jeżeli postanowienie nie zostanie uchylone, to może stać się podstawą egzekucji świadczenia z tytułu pobieranego przez skarżącego zasiłku za okres trzech miesięcy, tj. od dnia 22 września 2015 r., kiedy utracił status osoby bezrobotnej do grudnia, kiedy ustawowo upłynął okres poboru zasiłku, który faktycznie pobierał. Wskazał, że jest osobą schorowaną, utrzymuje cały dom, zajmuje się żoną, która z początkiem roku uległa wypadkowi i przez niemal 3 miesiące była osobą obłożnie chorą i ewentualny obowiązek zwrotu świadczenia za okres trzech miesięcy wiązałby się z wyrządzeniem znacznej szkody i utratą środków do życia. Wskazał również, że w okresie gdy był bezrobotny zapożyczał się u krewnych, w chwili obecnej do spłaty ma duże zadłużenie finansowe, a w przypadku nałożenia na niego obowiązku spłaty zasiłku dla bezrobotnych za kwestionowany okres, jego sytuacja dramatycznie się pogorszy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie w skardze na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 marca 2015 r., skarżący zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania Decyzji z dnia 21 stycznia 2015 roku o nakazaniu zwrotu wypłaconego zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy do czasu zakończenia niniejszego postępowania". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że: "Decyzja, którą odebrano mi status bezrobotnego w następstwie, której wydano w dniu 21 stycznia 2015 roku kolejną decyzję i odebrano mi prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych z Funduszu Pracy i nakazano jego zwrot jest dla mnie krzywdząca. Abstrahując od powyższego zwracam również uwagę, iż decyzja organu administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 roku nakazująca mi zwrot wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych, zawiera błędne ustalenie organu administracji dotyczące okresu za jaki nakazano zwrot gdyż w przypadku gdybym zaniechał zgłoszenia zmiany adresu zameldowania czemu kategorycznie przeczę ewentualny zwrot zasiłku winien być naliczony od 7 października 2014 roku a nie 22 września 2014 roku.
Jednocześnie zwracam się do Wysokiego Sądu o wstrzymanie Decyzji z dnia 21 stycznia 2015 roku nakazującej mi zwrot wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy, gdyż tak jak wspomniałem o tym powyżej moja sytuacja majątkowa i osobista jest bardzo ciężka. Leczenie moje oraz mojej żony niemal w całości pochłania wszelkie nasze oszczędności".
Z powyższego wynika jednoznacznie, że we wniosku skarżący żądał wstrzymania decyzji dotyczącej zwrotu świadczenia z tytułu pobieranego zasiłku. Sąd I instancji odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2015 r., nie odnosząc się do żądania zgłoszonego we wniosku.
W świetle przytoczonych rozważań uznać należało, że Sąd I instancji nie rozpoznał złożonego w skardze żądania, które w sposób nie budzący wątpliwości odnosiło się do decyzji o nakazaniu zwrotu wypłaconego zasiłku, a nie do zaskarżonej decyzji o utracie statusu bezrobotnego. W tej sytuacji skoro Sąd I instancji wykroczył poza nakreślony żądaniem przedmiot postępowania wpadkowego zaskarżone postanowienie należało uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Krakowie rozpozna wniosek zgodnie z jego rzeczywistą treścią, mając na względzie konieczność zbadania, czy pozostaje on w granicach sprawy zakreślonej skargą.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.