Uzasadnienie
M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2015 r. Nr [...] orzekającą o pozbawieniu M. L. statusu osoby bezrobotnej od dnia 22 września 2014 r.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, argumentowany ciężką sytuacją majątkową związaną z wydatkami na leczenie żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. L. decyzji.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez M. L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1317/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę w uzasadnieniu postanowienia, że Sąd I instancji w sposób niedostateczny odczytał treść wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż rozpoznał go względem decyzji Wojewody z dnia 18 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, natomiast M. L. żądał wstrzymania decyzji dotyczącej zwrotu świadczenia z tytułu pobieranego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji wykroczył poza nakreślony żądaniem przedmiot postępowania wpadkowego, nakazał rozpoznać wniosek zgodnie z jego rzeczywistą treścią, mając na względzie konieczność zbadania, czy pozostaje on w granicach sprawy zakreślonej skargą.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał M. L. pod rygorem pozostawienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji bez rozpoznania o jego uzupełnienie poprzez wskazanie daty, numeru decyzji, w związku z którą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
M. L. odpowiedział w terminie, że zawarty w skardze na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy decyzji Wojewody z 18 marca 2015 r. nr [...], na podstawie której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta, wydaną po wznowieniu postępowania, z 21 stycznia 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2014 r. nr [...] o utracie przez M. L. od dnia 26 grudnia 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z powodu wyczerpania ustawowego okresu pobierania zasiłku i orzekającą o pozbawieniu M. L. od dnia 22 września 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, mając na uwadze wskazówki Naczelnego Sądu Administracyjnego, zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozpoznając ponownie wniosek M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd doprecyzował, kierując stosowne zapytanie do skarżącego, iż de facto przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący uczynił inną niż zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, gdyż związaną z utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta uchylającej decyzję o utracie od dnia 26 grudnia 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z powodu wyczerpania ustawowego okresu pobierania zasiłku i orzekającą o pozbawieniu M. L. od dnia 22 września 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Zaskarżona decyzja dotyczy natomiast utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta o pozbawieniu M. L. z dniem 22 września 2014 r. statusu bezrobotnego.
Przepis art. 61 § 1 p.p.s.a stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Co do zasady zatem, przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (tak też postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, publ.: Lex nr 1121276).
Wskazane wyżej rozumienie sprawy administracyjnej nie pozwala w ramach niniejszego postępowania przedmiotem ochrony tymczasowej objąć decyzji Wojewody z 18 marca 2015 r. nr [...], która dotyczy zasiłku dla osoby bezrobotnej. Brak jest bowiem tożsamości spraw w znaczeniu wyżej opisanym, gdyż różni decyzje przedmiot spraw (status osoby bezrobotnej i zasiłek dla osób bezrobotnych) i stąd podstawa prawna rozstrzygnięcia (art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Dz.U. z 2015 r., poz. 149). Nie rzutuje w sposób odmienny na ten wniosek okoliczność, iż prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych jest ściśle związane (uzależnione) ze statusem osoby bezrobotnej.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.