Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1333/17 uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 60/17 w przedmiocie wezwania K.J. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że niniejsza sprawa należy do kategorii spraw ze stosunków pracy i stosunków służbowych (art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), wobec czego skarżący jest ustawowo zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Przedmiot skargi dotyczy bowiem bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zaświadczenia dotyczącego stosunku służbowego [...] w stanie spoczynku K.J. w kwestii odnoszącej się do jego prawa do świadczenia emerytalnego. W związku z tym stwierdził, iż Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.
K.J. w piśmie z dnia 31 grudnia 2017 r., odnosząc się do w/w postanowienia, zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie na podstawie art. 158 P.p.s.a. wątpliwości co do jego treści. Wniósł o rozstrzygnięcie, czy stanowisko, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia kosztów sądowych stanowi, iż inne działanie sądowe mogłoby przynieść skutek obciążenia strony skarżącej w sprawie ze stosunku służbowego kosztami, co do których posiada ustawowe zwolnienie, czy też jest stanowiskiem sądu, iż wezwanie do ich uiszczenia nastąpiło na skutek niedopełnienia obowiązku właściwego zbadania okoliczności faktycznych i prawnych przez sędziego zobowiązanego wstępnie to zbadać w WSA w Krakowie, a tym samym wezwanie było wystosowane z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wykładnię postanowienia z dnia 22 września 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wskazać należy, iż uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu K.J., treść uzasadnienia postanowienia z dnia 22 września 2017 r. nie nasuwa wątpliwości. Zawarte w nim rozważania w sposób szczegółowy i zrozumiały, z powołaniem się na podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśniają powód, dla którego stwierdzono, że przedmiotowe zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi było nieprawidłowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.