Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 60/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści.
Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie w/w wyroku, albowiem nie stanowi on rozpoznania jego skargi. Zdaniem skarżącego wyrok wymaga uzupełnienia o zakres pominiętej skargi, tj. konstytutywnego obowiązku wydania zaświadczenia o treści ustalonej, po właściwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Skarżący podniósł, że okoliczności te wymagają orzeczenia uzupełniającego o nierozpoznany zakres zaskarżenia i wydanie orzeczenia stwierdzającego, czy Komendant Powiatowy Policji, orzeczeniem częściowym, co do którego nie istnieje podstawa uzupełnienia inna, niż uchylenie postanowienia, był, czy też nie był zobowiązany wydać zaświadczenie o treści ustalonej i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, tak, jak w przywołanym orzecznictwie sądowym, Komendant Wojewódzki Policji w tym zakresie dokonał należytej kontroli sprawy i zasadnie przyjął możliwość pozostawienia wniosku o wydanie zaświadczenia w części bez rozpoznania przez I instancję.
Ponadto skarżący wniósł o uchylenie w całości zarządzenia w przedmiocie pouczenia o kosztach sądowych albowiem jest ono pozbawione podstaw prawnych, gdyż korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.):
"Art. 157. § 1. Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu."
Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).
Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w wyroku z dnia 15 listopada 2017 r. orzekł o całości skargi uznając na podstawie art. 151 p.p.s.a., że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przypadku oddalenia skargi przepisy p.p.s.a. nie obligowały Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i w jego uzasadnieniu. Natomiast podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią, zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, postępowanie kontrolne. Zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o jego uzupełnienie.
Jeżeli natomiast chodzi o zawarty w piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. wniosek o uchylenie "zarządzenia w przedmiocie pouczenia o kosztach sądowych", to należy stwierdzić, że w piśmie z dnia 17 listopada 2017 r., które przesłano skarżącemu wraz z sentencją wyroku z dnia 15 listopada 2017 r. brak jest jakiegokolwiek pouczenia o kosztach sądowych, a zatem wniosek ten nie mógł być rozpoznany. Poza tym zawarte w tym piśmie pouczenia stanowią jedynie informację dla stron o przysługujących im uprawnieniach oraz ciążących na nich obowiązkach i nie są zarządzeniami w rozumieniu przepisów p.p.s.a. Należy również wskazać, że kwestia zwolnienia skarżącego z kosztów sądowych została rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I OZ 1333/17.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.