Postanowienie NSA z 4 marca 2011 r., I OZ 134/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 165/10 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 19 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 165/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie S. Ś. na postanowienie tego Sądu z dnia 19 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że sporządzone przez skarżącego, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej obarczone jest brakiem, który czyni je niedopuszczalnym.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zauważył, że skarżącemu został wyznaczony pełnomocnik z urzędu w osobie adwokata M. O. Pełnomocnik skarżącego, w zakreślonym terminie, nie wniósł stosownego zażalenia lecz opinię o braku podstaw do jego sporządzenia.

Zażalenie na postanowienie z dnia 19 listopada 2010 r. wniósł S. Ś., domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.

W niniejszej sprawie S. Ś. sporządził osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 19 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wnoszący zażalenie nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani którąkolwiek z osób wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.