Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną J. L. na postanowienie Sądu z dnia 4 września 2015 r. o odrzuceniu skargi J.L. na czynności kontrolne inspektorów Państwowej Inspekcji Pracy. Sąd uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż nie została sporządzona przez uprawniony podmiot.
Powyższe postanowienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 2 lutego 2016 r. wraz z pouczeniem o przysługującym mu prawie do wniesienia zażalenia oraz koniecznością jego sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżący wniósł 9 lutego 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2017 r., które sporządził osobiście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. odrzucił przedmiotowe zażalenie wskazując, iż nie zostało ono wniesione przez podmiot uprawniony, zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a., co na podstawie art. 178 powołanej ustawy uzasadniania jego odrzucenie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.L.. Strona podniosła, iż wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 7 stycznia 2016 r. złożyła również wniosek o przyznanie pomocy prawnej w zakresie całkowitym, do czego nie odniósł się Sąd w postanowieniu z dnia 3 marca 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, za wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.
Skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające skargę kasacyjną (również sporządzoną osobiście). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadne zatem jest stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne i w związku tym podlega odrzuceniu.
Oceny powyższej nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazać bowiem należy, że postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1588/15 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, zaś kolejny wniosek złożony na urzędowym formularzu o zwolnienie od kosztów sądowych został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. (wydanym przed przekazaniem zażalenia na postanowienie z dnia 3 marca 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego), którym zwolniono skarżącego od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 3 marca 2016 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.