Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 365/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Z. B., odmówił przyznania prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł osobiście przez siebie sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 31 marca 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W skardze tej skarżący zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przyznania prawa pomocy wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem skarga ta została wniesiona z naruszeniem art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega odrzuceniu na podstawie art. 285f § 3 tej ustawy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 P.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. B., wskazując że został pozbawiony możliwości działania i dostępu do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. została sporządzona przez skarżącego osobiście, a zatem nie spełniała wymogów formalnych, o których mowa w art. 175 § 1 w zw. z art. 285f § 3 P.p.s.a.
Wobec tego, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia podlegała odrzuceniu, brak było podstaw do prowadzenia postępowania sądowego, a tym samym do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.