Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1227/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia kwatery tymczasowej.
Sąd I instancji uznał, że skarżący nie przedstawił argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił żądania wstrzymania wykonania decyzji, jak również nie wykazał na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić go wykonanie przedmiotowej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że decyzja o opróżnieniu kwatery tymczasowej oznacza w swej istocie fizyczne odebranie skarżącemu miejsca zamieszkania, co niewątpliwie wiąże się ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z kolei, konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. A zatem, skoro skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, to Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji.
Na marginesie, należy wskazać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na tym etapie postępowania, nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego wniosku w tej sprawie, popartego stosowną argumentacją.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.