Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2210/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. w ten sposób, że w wersie dwunastym od góry, w oznaczeniu rodzaju zaskarżonego rozstrzygnięcia, w miejsce: "decyzja" wpisano: "postanowienie".
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. wystąpiła oczywista omyłka polegająca na błędnym określeniu rodzaju zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że art. 219 K.p.a., na podstawie którego wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowi, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzegł z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji wyroku polegającą na błędnym oznaczeniu formy rozstrzygnięcia sprawy przez Komendanta Głównego Policji, a zatem zasadnie sprostował orzeczenie z dnia 25 maja 2017 r. na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.