Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 maja 2017r., na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną E. S. od wyroku tego Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. oddalającego jej skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] czerwca 2016 r.
Sąd uwzględnił, że z uwagi na dostrzeżone braki formalne wniesionej skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącej został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tej skargi: odpisu skargi kasacyjnej oraz wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie, albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem poświadczonym za zgodność.
W piśmie z 28 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał egzemplarz skargi kasacyjnej oraz złożył wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, nie złożył jednak odpisu tego wniosku celem doręczenia drugiej stronie. Brak elementu skargi kasacyjnej, wskazany w art. 176 § 2 p.p.s.a., uniemożliwia - zdaniem Sądu - nadanie dalszego biegu złożonej skardze kasacyjnej. Z uwagi na powyższe Sąd odrzucił skargę kasacyjną.
W zażaleniu na powyższe postanowienie E. S., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:
- 1. naruszenie art. 176 § 2 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak dostarczenia przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie przy jednoczesnym złożeniu do sądu przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oznacza, że wniesiona skarga kasacyjna nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych;
- 2. naruszenie art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w zakresie nakazania skarżącej dostarczenia poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
- 3. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi kasacyjnej bez względu na specyficzne okoliczności niniejszej sprawy;
- 4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia w zakresie rozważań prawnych na temat tego, z jakich względów Sąd uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy mogłoby dojść do naruszenia praw organu administracji będącego stroną postępowania na skutek rzekomego uchybienia będącego podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wyraźnie zaznaczono w uzasadnieniu zażalenia, skarżąca nie kwestionuje oceny Sądu co do tego, że złożony w trybie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie został przedłożony do Sądu w jednym egzemplarzu. Natomiast skarżąca kwestionuje zasadność wezwania skarżącej do dostarczenia poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, ewentualnie wprowadzenie skarżącej w błąd co do skutków prawnych nieprzedstawienia poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Wyjaśnić zatem należy, że przepis art. 176 § 2 p.p.s.a. przewiduje, iż poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z treścią art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w skardze kasacyjnej złożonej przez E. S. nie zawarto wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie ani oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zaznaczyć należy, że złożenie takiego wniosku (lub oświadczenia) stanowi jeden z warunków formalnych skargi kasacyjnej, zaś jego brak stanowi usuwalną wadliwość skargi kasacyjnej. Jednoznacznie brzmiące przepisy ustawy procesowej nie nasuwają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Konieczność zaś dołączenia odpisu pisma uzupełniającego w powyższym zakresie skargę kasacyjną jest konsekwencją reguły zawartej w art. 47 p.p.s.a. statuującej wymóg dołączenia do pisma strony odpowiedniej liczby załączników dla doręczenia ich stronom. W tym zakresie odpowiedniemu zastosowaniu podlega uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 39), wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
Nie sposób również przyjąć, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej kierowane do profesjonalnego pełnomocnika skarżącej mogło wprowadzić skarżącą w błąd co do skutków nieuzupełnienia braków tego pisma procesowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału pismo kierowane do pełnomocnika skarżącej zawierało wszelkie wymagane przepisami elementy, wskazując na podlegające uzupełnieniu braki; termin, w jakim należało dokonać uzupełnienia i skutki, jakie wiążą się z niedokonaniem powyższego.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe oraz to, że skarżąca kasacyjnie nie uzupełniła w zakreślonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie odpisu pisma zawierającego wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie, mimo skutecznie doręczonego w dniu 23 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.
- 83) wezwania, uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.