Uzasadnienie
P. Fl. reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1[...] czerwca 2015 r. wydaną w sprawie skierowania skarżącego, na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów, w związku z otrzymaniem łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym.
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący jest osobą poważnie chorą, odbywa terapię onkologiczną, samodzielnie kilkakrotnie w miesiącu dojeżdża samochodem na terapię do B.. Aktualnie stan jego zdrowia nie pozwala mu na przystąpienie do kontrolnego egzaminu kwalifikacji do kierowania pojazdami. Zdaniem wnioskodawcy, grozi mu znaczna szkoda i możliwość wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków wynikających z konieczności przerwania przez niego terapii onkologicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 11 września 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia w tej sprawie przesłanek warunkujących konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., daje jako p.p.s.a.) Okoliczności wskazywane przez skarżącego nie są zdarzeniami świadczącymi o możliwości wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podniósł, że uzasadnienie wniosku w istocie odnosi się do decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, która jest konsekwencją niewykonania (nie zaś wykonania, o czym mowa w art. 61 p.p.s.a.) decyzji o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy. Niemniej jednak Sąd rozważył podane argumenty, podnosząc, iż niewątpliwie utrata uprawnień do kierowania pojazdami, zatrzymanie prawa jazdy wiąże się z pewnymi uciążliwościami, na które zwraca uwagę skarżący, a które można ogólnie scharakteryzować jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów. Zdaniem Sądu jednak, podana przez skarżącego okoliczność utraty możliwości samodzielnych dojazdów na terapię onkologiczną kilka razy w miesiącu nie wskazuje na możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności przerwania leczenia. Dojazd bowiem do miejsca leczenia może następować przy pomocy komunikacji publicznej, taksówek lub przy skorzystaniu z pomocy innych członków rodziny, czy znajomych.
Sąd z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. F., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu powtórzono dotychczasową argumentację, wskazując dodatkowo, że tylko dojazdy samochodowe są w stanie zapewnić skarżącemu uczestnictwo w terapii onkologicznej, skarżący nie ma bowiem możliwości dojazdu do Centrum Onkologii w B. innymi środkami transportu niż samochód.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, a zatem samo przystąpienie do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji skutkuje wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jednak sprawa w tym przedmiocie stanowi odrębne postępowanie (art. 140 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Z tej też przyczyny argumenty podnoszone zarówno we wniosku, jak również w zażaleniu dotyczące konieczności samodzielnego przemieszczania się pojazdem z uwagi na zły stan zdrowia skarżącego nie mogą być rozpatrywane w kontekście przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w przedmiocie skierowania skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami i związane z tym ewentualne utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu nie jest bowiem konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji.
Również zły stanu zdrowia skarżącego uniemożliwiający mu – jak stwierdzono w zażaleniu - przystąpienie do kontrolnego egzaminu nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Gdyby bowiem doszło do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji, to skarżący w każdym czasie, po uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu, może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie tych uprawnień. Zgodnie bowiem z treścią art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155), starosta wydaje decyzję o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.
W tej sytuacji zaskarżone postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zgodne z prawem.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.