Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I OZ 1588/15, oddalił zażalenie J. P. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2015 r., sygn. akt VIII SO/Wa 15/15 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 5 stycznia 2016 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 8 stycznia 2016 r., skarżący wniósł o sprostowanie w powyższym postanowieniu jego nazwiska. J. P. L. podał, że jego nazwisko nie podlega odmianie. Oświadczył, że odmiana nazwiska "L." jest obraźliwa i narusza godność osobistą strony.
Ponadto we wskazanym piśmie skarżący domagał się uzupełnienia postanowienia z dnia 8 grudnia 2015 r. w zakresie skarg, żądań i wniosków dowodowych, a także wniosków dotyczących pytań prawnych złożonych przez stronę. Skarżący wniósł o uzupełnienie treści postanowienia w przedmiocie wskazanych dowodów i orzecznictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mimo tak sformułowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że sprostowanie nastąpić może także na wniosek strony.
W języku polskim obowiązuje ogólna zasada odmiany nazwisk przez przypadki, nie odmienia się jedynie nazwisk obcojęzycznych. Jednakże, mając na uwadze argumentację podaną w piśmie skarżącego z dnia 5 stycznia 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek dotyczący mylnej pisowni nazwiska skarżącego w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2015 r.
W konsekwencji sprostowano ww. postanowienie z dnia 8 grudnia 2015 r., I OZ 1588/15, w ten sposób, że w jego sentencji i uzasadnieniu w miejsca zawierające wyrazy "J. P. L." wpisano "J. P. L.".
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2015 r. orzekł o całości zażalenia oddalając je na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. Przepisy powołanej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu z urzędu dodatkowego orzeczenia. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Wobec powyższego wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 8 grudnia 2015 r. nie mógł być uwzględniony.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 oraz art. 157 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.