Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 168/13, oddalił zażalenie A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 116/11, o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami.
A. N. wniósł drogą elektroniczną, opatrzone podpisem elektronicznym, zażalenie na wyżej wymienione postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego zmiany i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne i dlatego podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i który przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych enumeratywnie w tym przepisie (pkt 1-10).
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 P.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Orzeczenia to m.in. postanowienia. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania, bo nie podlegają zaskarżeniu żadnym środkiem odwoławczym. Tym samym zażalenie A. N. uznać należy za niedopuszczalne i jako takie podlegające odrzuceniu.
Wskazać również należy, że stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., w tej sprawie niewystępujących. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem. Tylko tak złożony podpis spełnia wymagania przewidziane w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Rozpoznawane obecnie zażalenie tego wymogu nie spełniło, lecz z uwagi na jego oczywistą bezzasadność nie wzywano strony o uzupełnienie tego braku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.