Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1474/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A.B. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie podniesiono, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozporządzenie prawem użytkowania wieczystego, a w wyniku jej wykonania zostanie podpisana umowa w formie aktu notarialnego nosząca skutki rzeczowe. Zdaniem skarżącego w wyniku wykonania decyzji możliwe będzie rozdysponowanie nieruchomością jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowego.
Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał, że brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu skarżący zobowiązany był wykazać istnienie okoliczności uzasadniających przedmiotowy wniosek. Podkreślił, że nie mogą być to jednak okoliczności czysto hipotetyczne. Istnieć musi bowiem "realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody". Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonanie aktu powinien zawierać wnikliwe uzasadnienie wraz z argumentacją popartą faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami. Zaś ogólnikowe twierdzenia, jak te zawarte we wniosku skarżącego, nie mogą stanowić postawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
Jednocześnie Sąd zaznaczył, że ewentualne pozostanie w obiegu decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości pozostaje bez wpływu na uprawnienia właścicielskie skarżącego.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.B. zrzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje przeniesienie odpowiedniego udziału w budynku na osoby wskazane w decyzji, bez określenia części wspólnych budynku. Ponadto przeniesienia prawa użytkowania wieczystego skutkować będzie dokonaniem wpisu w księdze wieczystej. Skarżący zaznaczył, że w chwili obecnej współużytkownikami wieczystymi są wyłącznie właściciele wyodrębnionych lokali, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego bez precyzyjnego określenia części wspólnych budynku naruszy, w jego opinii, prawa własności dotychczasowych współużytkowników wieczystych.
W konsekwencji wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić może do powstania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie prawa cywilnego lub narazić może uczestników postępowania na szkodę polegającą na utracie prawa do części wspólnych budynku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wnosząc o wstrzymanie wykonania aktu strona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia, że takie wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, tj. takiej której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, lub też spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, czyli skutków których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
W rozpoznawanym wniosku, skarżący podniósł, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji narazić może uczestników postępowania na szkodę polegającą na utracie prawa do części wspólnych budynku. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zatem to ustawa określa co należy do części wspólnych budynku. Zgodnie z tą ustawą w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali.
Jednocześnie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja, ani decyzja ją poprzedzająca, nie stanowią podstawy do dokonania jakiegokolwiek wpisu do księgi wieczystej. Przedmiotowa decyzja stanowi podstawę do zawarcia umowy notarialnej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Ustanowienie przedmiotowego prawa użytkowania wieczystego nastąpi równocześnie ze sprzedażą części budynku mieszkalnego, w którym wyodrębniony został między innymi lokal stanowiący własność skarżącego. Przed zawarciem umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz sprzedażą części przedmiotowego budynku prowadzone będą rokowania.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania oraz treść cytowanych przepisów, uznać należy, że rację miał Sąd I instancji stwierdzając, iż ewentualne pozostanie w obiegu decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości pozostaje bez wpływu na uprawnienia właścicielskie skarżącego. Samo ustanowienie użytkowania wieczystego, a także związana z nim sprzedaż części budynku, nie będą miały wpływu na przysługujące właścicielom wyodrębnionych już lokali udziały w nieruchomości wspólnej. W konsekwencji, nie można uznać podnoszonych we wniosku okoliczności za uprawdopodobniające zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków lub powstanie znacznej szkody w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.