Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 178/10, oddalił zażalenie S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt VII SO/Wa 40/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie z jego wniosku o wymierzenie grzywny Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu.
Pismem z dnia (...) marca 2010 r. S. P. wniósł o uzupełnienie wskazanego wyżej postanowienia, w którym zażądał wpisania imienia i nazwiska protokolanta w sentencji postanowienia, wpisania rozstrzygnięcia sądu w postaci "uchyla zaskarżone postanowienie" lub "utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie". Skarżący wniósł także, by Sąd orzekł o całości żądania zawartego we wniosku z dnia 18 lutego 2010 r. o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2010 r. oraz w zażaleniu z dnia 18 lutego 2010 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2010 r.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że "nigdy nie można oddalić zażalenia, gdy postanowienie Sądu podlega zaskarżeniu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać złożony w terminie czternastu dni od jego doręczenia z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się od dnia jego ogłoszenia - jedynie w wypadku, gdy Sąd, rozpoznając sprawę, nie orzekł o całości skargi lub nie zawarł w wyroku dodatkowego orzeczenia, które winien był zamieścić z urzędu. Natomiast w myśl art. 166 powołanej wyżej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach.
Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym.
W niniejszej sprawie uznać należy, że wniosek skarżącego o uzupełnienie przedmiotowego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wykracza poza granice instytucji uzupełnienia orzeczenia uregulowanej w art. 157 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem z treści uzasadnienia wniosku skarżącego wynika, iż w istocie domaga się on zmiany postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. To natomiast jest niedopuszczalne.
Nadmienić również wypada, że niezasadne jest żądanie skarżącego o wpisanie w sentencji postanowienia imienia i nazwiska protokolanta, bowiem postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o którym mowa wydawane było na posiedzeniu niejawnym (na podstawie art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na którym to posiedzeniu Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednoosobowym, bez udziału protokolanta.
Podkreślić także należy, że skoro w przedmiotowym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał zażalenie skarżącego na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, to zasadne było – w momencie jego nieuwzględnienia – oddalenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem jego oceny w niniejszym postanowieniu była tylko i wyłącznie kwestia, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2010 r., spełnia przesłanki określone w art. 157 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem pozostałe kwestie podniesione w przedmiotowym wniosku, nie mogły być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnione w niniejszym postanowieniu.
W związku z tym wniosek S. P. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2010 r. nie może zostać uwzględniony i podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 157 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.