Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2017 r., IV SAB/Wa 219/17, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B., E. K. i G. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia w punkcie I. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku z 20 lipca 2015 r. w zakresie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. z [...] listopada 1961 r. nr [...] o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość o powierzchni 3724 m2, zapisaną w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w Gdyni tom IV, karta 130 oznaczoną katastralnie jako część parceli nr [...], położoną w G. przy ul. C.; w punkcie II. stwierdził, że Minister Infrastruktury i Budownictwa przewlekle prowadził postępowanie w zakresie, o którym mowa w pkt I. wyroku; w punkcie III. stwierdził, że przewlekłość prowadzenie organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie IV. zasądził od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz skarżących kwotę 1591 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Zażalenie na postanowienie Sądu w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania złożył Minister Infrastruktury i Budownictwa, zarzucając naruszenie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) przez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w błędnej wysokości, wskutek czego zasądzone koszty postępowania zostały zawyżone o 960 złotych. Wniósł o zmianę punktu 4. wyroku z 29 września 2017 r. przez zmniejszenie zasądzonych na rzecz skarżących kosztów do kwoty 631 złotych oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej.
Stosownie zaś do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Minister Infrastruktury i Budownictwa zasadnie kwestionuje postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sprawie stawka wynagrodzenia dla jednego występującego w sprawie adwokata obliczona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie wynosi 480 złotych. Do stawki tej należało ponadto doliczyć wpis sądowy od skargi, tj. 100 złotych oraz opłatę skarbową od trzech pełnomocnictw w kwocie 51 złotych. Łącznie zatem 631 złotych, a nie 1591 złotych.
Podkreślić również należy, że uzasadnienie rozstrzygnięcia o kosztach ogranicza się zaledwie do wskazania jednego przepisu, tj. art. 200. Sąd pominął natomiast art. 205 i art. 209, art. 202 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem, jeżeli po stronie skarżącej występuje kilku uprawnionych w sprawie, zwrot kosztów przysługuje każdemu z nich odpowiednio do udziału w sprawie. Jeżeli zaś uprawnienia lub obowiązki skarżących, o których mowa w § 1, związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie. W przypadkach przewidzianych w art. 202 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania poszczególnym skarżącym jest uzależniony od złożenia przez każdego z nich oddzielnego wniosku w tym zakresie, z zastrzeżeniem art. 210 § 2 p.p.s.a. Przypomnieć natomiast należy, że w skardze (k-3 akt sąd.) złożonej w niniejszej sprawie znajduje się jeden, wspólny wniosek skarżących o zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Tym samym, Sąd I instancji niezasadnie zawyżył o 960 złotych koszty sądowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.