Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1887/16 (dalej postanowienie z 7 września 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1887/16 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1887/16 (k. 24 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym oddalił skargę K. J. (dalej skarżący) na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Skarżącemu doręczono odpis sentencji wyroku dnia 24 maja 2017 r. (k. 29 akt sądowych).
Dnia 14 lipca 2017 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku (k. 88 akt sądowych). W treści wniosku zaznaczył, że wnosi o uzupełnienie wyroku w zakresie przyznania Komendantowi Głównemu Policji kompetencji organu centralnego w administracji, wbrew art. 5 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten w sposób jasny, prosty i oczywisty stanowi o zakazie korzystania przez Komendanta Głównego Policji z uprawnień organu centralnego w administracji, poza sprawami bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej ppsa), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Art. 157 § 1a ppsa stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu.
W przypadku oddalenia skargi w sprawie rozpoznawanej w trybie uproszczonym odpis sentencji wyroku jest doręczany stronom z urzędu.
W rozpatrywanej sprawie doręczenie odpisu sentencji wyroku oddalającego skargę nastąpiło dnia 24 maja 2017 r. (k. 29 akt sądowych), a zatem ostatnim dniem terminu na wniesienie wniosku o uzupełnienie wyroku był 7 czerwca 2017 r. (środa), tymczasem przedmiotowy wniosek (k. 88 akt sądowych) został złożony dnia 14 lipca 2017 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Stwierdzić zatem należy, że nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 157 § 1 ppsa.
Postanowienie z 7 września 2017 r. stało się przedmiotem zażalenia K. J., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego i właściwego rozpoznania. Skarżący wskazał, że "zgodnie z przepisami ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona nie ma, poza skargą kasacyjną konkretyzowania ścisłych i wiążących zarzutów, albowiem zakres ten podlega konstytutywnemu obowiązkowi rozpoznania całokształtu sprawy zgodnie z art. 134 i 135 ppsa, niemniej strona może wskazać dostrzeżone uchybienia, nie zawężając przy tym środka odwoławczego". W uzasadnieniu skarżący powołał się na okoliczności nieuwzględnienia przez Sąd I instancji jego skargi (k. 121-122 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 ppsa). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 1a ppsa).
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1887/16, którego uzupełnienia domaga się skarżący, został wydany w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 139 § 4 ppsa, odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym doręcza się stronom, jeżeli uzasadnienia wyroku nie sporządza się z urzędu. Wobec oddalenia skargi wyrok nie podlegał uzasadnieniu z urzędu (art. 141 § 2 ppsa). Doręczeniu stronom podlegał jedynie odpis sentencji tego wyroku. W świetle powyższego, określony w art. 157 § 1 ppsa termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku oddalającego skargę, który został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, rozpoczyna bieg od dnia doręczenia stronie odpisu sentencji wyroku.
Wobec tego, że w niniejszej sprawie odpis sentencji wyroku doręczono skarżącemu dnia 24 maja 2017 r., ostatnim dniem do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku był dzień 7 czerwca 2017 r. Przedmiotowy wniosek skarżący złożył dnia 14 lipca 2017 r. (k. 89 akt sądowych). Prawidłowo w tych okolicznościach Sąd I instancji ustalił, że wniosek został złożony po terminie i z tego powodu podlegał odrzuceniu na podstawie art. 157 § 1a ppsa.
Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 134 ppsa. Formułując ów zrzut autor zażalenia nie wskazał jednostek redakcyjnych przepisu, które jego zdaniem naruszono, a rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zastępowanie strony w tym zakresie i precyzowanie zarzutów. Sąd nie może się domyślać intencji skarżącego.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Istota powyższego uregulowania sprowadza się do tego, że na sąd administracyjny został nałożony obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy.
Zatem przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 ppsa jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Mając na względzie przedmiot niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia powyższego przepisu prawa. Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji ww. przepisu prawa. Zarzuty te mogłyby być przedmiotem badania przez Sąd II instancji w przypadku skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.