Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
W dniu 14 lipca 2017 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo skarżącego w którym zażądał wyjaśnienia wątpliwości i wykładni ww. wyroku. Skarżący zaznaczył, że z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 481/12 można wywodzić uznanie, iż w każdej sprawie organem centralnym, wbrew zakazowi z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, będzie Komendant Główny Policji. Zastosowanie i wykładnia przywołanego postanowienie prowadzić może wyłącznie do uznania, że MSWiA nie był w bezczynności, albowiem podjął czynności w sprawie i ją przekazał, bez zbadania jej zgodności z przepisami prawa.
Skarżący zaznaczył, że stan prawny uniemożliwia przyznanie kompetencji i uprawnień bowiem ograniczone zostały wolą ustawodawcy (art. 5 ust. 1 ustawy o Policji). W sprawie wywodzącej się ze stosunku służbowego funkcjonariusza w stanie spoczynku, nie związanej z podległością służbową, wykonywaniem czynności służbowych.
Skarżący zażądał wyjaśnienia w jakim zakresie przywołanie orzecznictwa sądowoadministracyjnego opartego na wąskim zastosowaniu przepisów prawa, może stanowić źródło prawotwórcze i nadania organowi praw, mimo oczywistego zakazu ustawowego. W sytuacji gdy wyłącznie uchylenie, czy zmiana treści art. 5 ust. 1 ustawy o Policji, mogłaby prowadzić do wyłączenia Komendanta Głównego Policji z kontroli cywilnej w sprawach orzecznictwa administracyjnego, w stanie podległości służbowej, powiązanej z przekazywaniem spraw oraz wydawaniem wiążących poleceń służbowych do wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwana dalej ppsa, Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07).
Przy użyciu wskazanej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08).
W ocenie Sądu wyrok z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1887/16 jak i jego uzasadnienie nie nasuwa żadnych wątpliwości. Wskazany wyrok oddala skargę K. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie Sądu jak i jego uzasadnienie jest jasne i jednoznaczne.
Przytoczone przez skarżącego stwierdzenia nie wywołują wątpliwości, co do wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Niewątpliwie nie powodują również wątpliwości w zakresie wykonania wyroku czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej.
Z treści wniosku o wykładnię wyroku można wyprowadzić, iż skarżący kwestionuje rozstrzygniecie merytoryczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wykracza to jednak poza instytucję wykładni wyroku sformułowaną w art. 158 ppsa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.