Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 56/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Bk 56/16 (dalej wyrok z dnia 9 sierpnia 2016 r.) w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy.
W dniu 16 sierpnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie wyroku przez podanie oznaczenia sprawy administracyjnej, której dotyczył wyrok, uzasadniając, że sprawa w Starostwie oznaczona jest dwiema sygnaturami i nie wiadomo, której sprawy dotyczy wydany wyrok.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmawiając uzupełnienia wyroku wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 9 sierpnia 2016 r. jest zupełne. Wyrok wydano na podstawie art. 151 p.p.s.a., który stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości, a to oznacza, że orzekł o całości skargi. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia. W komparycji wyroku wyraźnie wskazano, iż sprawa zainicjowana przez skarżącego dotyczy bezczynności Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępniania akt sprawy. Informacje dotyczące sprawy administracyjnej zostały zamieszczone w uzasadnieniu do wyroku, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 września 2016 r.
Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia J. B. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił naruszenie:
- 1. art.138 p.p.s.a. przez odmowę uzupełnienia sentencji wyroku o dokładne oznaczenie sprawy administracyjnej (jej sygnaturą), tj. przez dodanie po słowach: "na bezczynność Starosty Sokólskiego", słów: "w sprawie nr.....";
- 2. art.157 §1 p.p.s.a. przez bezpodstawną odmowę uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy o wyrok odnoszący się do bezczynności pierwszej z połączonych spraw administracyjnych, albowiem rozstrzygnięcie w tej sprawie było niekompletne gdyż skarga żądała stwierdzenia bezczynności od 10 listopada 2015 r. i obejmowała dwie sprawy, podczas gdy wydany wyrok dotyczy tylko bezczynności od 2 lutego 2016 r. kiedy miało zostać wniesione drugie podanie;
- 3. art.16 § 1 w zw. z art.157 § 3 p.p.s.a. przez orzekanie w przedmiocie wniosku o uzupełnienie wyroku w składzie jednego sędziego, gdy z uwagi na to, że uzupełnienie wyroku następuje w formie wyroku, Sąd powinien orzekać w składzie trzyosobowym, albowiem z góry nie można zakładać odmowy uwzględnienia wniosku.
Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie łącznie ze skargą kasacyjną oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z art. art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. oddalił skargę J. B. na bezczynność Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy.
Powyższy wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd I instancji uznając, że zarzuty skargi są merytorycznie nieuzasadnione, rozstrzygnął o całości skargi.
Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 138 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjne podziela stanowisko Sądu I instancji, który wskazał, że w komparycji wyroku wyraźnie wskazano, iż sprawa zainicjowana przez skarżącego dotyczy bezczynności Starosty Sokólskiego w przedmiocie udostępnienia akt sprawy, zaś informacje dotyczące przedmiotowej sprawy administracyjnej zostały opisane w uzasadnieniu do wyroku.
Analiza wniosku z dnia 16 sierpnia 2016 r. wskazuje, że skarżący zmierza do uzupełnienia wyroku oraz jego uzasadnienia o określone przezeń treści.
W świetle art. 157 § 1 p.p.s.a. tego rodzaju żądanie jest niedopuszczalne (postanowienie NSA z 10.3.2008 r., II OZ 1361/07, Lex 348205; postanowienie SN z 4.4.1974 r. PZ 16/74, Lex 14250, akceptowane przez B. Dautera w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, uw. 4 do art. 157; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 642, nb 5,6 i przywołane postanowienia NSA).
Postanowienie z dnia 26 września 2016 r. nie narusza art. 16 § 1 w zw. z art. 157 § 3 p.p.s.a., bowiem w art. 157 § 3 p.p.s.a. mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć "uzupełniających wyrok". A contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, przybierać powinna formę postanowienia. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika z treści art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie". (por. Dauter Bogusław, Komentarz do art. 157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013).
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego formę wyroku przybiera orzeczenie sądu wydane po rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie wyroku tylko wówczas, gdy "uzupełnia wyrok", a więc zawiera treść merytoryczną dotyczącą żądania, bez względu zresztą na to, czy jest to treść dla strony korzystna czy niekorzystna. Charakteru takiego nie ma orzeczenie sądu oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku. Takie orzeczenie powinno przybrać postać postanowienia (por. postanowienie SN z dnia 13 maja 1982 r., I PR 43/82, OSNC 1983, nr 1, poz. 11 z glosą A. Świderskiej, NP 1985, nr 6, s. 107). Kwestia ta została rozstrzygnięta nowelą z kwietnia 2015 r., skoro w art. 194 § 1 pkt 5 a p.p.s.a. ustawodawca uznał, że na postanowienie, którego przedmiotem jest odmowa uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku, przysługuje zażalenie. Z przepisu tego wynikają dwa istotne rozstrzygnięcia, a mianowicie, że oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku zapada w formie postanowienia i po wtóre, że na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika także z treści art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie (B. Dauter, Komentarz do art.157 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pkt10, stan prawny na 2016.04.02, System Informacji Prawnej LEX).
Zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Uwzględniając zatem dyspozycję tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uczynić zadość wnioskowi Strony i rozpoznać sprawę objętą zażaleniem na rozprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.