Postanowienie NSA z 10 marca 2017 r., I OZ 2103/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.K. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt: I OZ 2103/16

Sprawa

w sprawie z wniosku A.K. o wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu [..] Sp. z o.o. z/s w L. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia.

Skład

Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt: I OZ 2103/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez A.K. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 15/16.

Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. A.K. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 stycznia 2017 r. poprzez zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, ewentualnie o nakazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu zwrotu wpisu od zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do regulacji zawartej w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zasada ta odnosi się do postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami zostały ściśle unormowane w przepisach art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., poprzez związanie orzekania o zwrocie kosztów postępowania z treścią orzeczenia kończącego postępowanie. Z kolei art. 209 p.p.s.a. jednoznacznie stanowi, w jakich przypadkach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania między stronami.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Brak jest bowiem w tym przepisie podstawy do zamieszczenia orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych rozstrzygnięciach kończących postępowanie w danej instancji. W szczególności dotyczy to orzeczeń wydawanych w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V., Rozdział 1.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.

Skoro więc przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym, to nie ma podstaw do odpowiedniego stosowania w przypadku uwzględnienia zażalenia art. przepisu 203 pkt 1 p.p.s.a., który pozwala obciążyć organ kosztami postępowania kasacyjnego, gdy uwzględniono skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę.

Zwrot kosztów postępowania zażaleniowego byłby możliwy jedynie w jednym z orzeczeń kończących postępowanie w sprawie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach procesu (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 736-737).

Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt: I OPS 4/07; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 stycznia 2004 r., sygn. akt: FZ 504/04; z dnia 14 września 2004 r., sygn. akt: FZ 266/04; z dnia15 lutego 2007 r., sygn. akt: II FZ 12/07, z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt: II OZ 594/10 opublikowane w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko, wedle którego w postępowaniu zażaleniowym nie orzeka się o kosztach tego postępowania jest utrwalone w orzecznictwie.

W niniejszej sprawie nie ma zatem podstaw prawnych do zamieszczenia dodatkowego orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Brak jest również podstawy prawnej do nakazania przez Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku uwzględnienia zażalenia, zwrotu należnego wpisu od Sądu I instancji, który wydał zaskarżone postanowienie.

Zgodnie z art. 232 § 1 p.p.s.a., Sąd jest obowiązany z urzędu zwrócić uiszczony wpis, jedynie gdy wystąpią przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. odrzucenie lub cofnięcie pisma albo uwzględnienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.