Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt: IV SO/Wr 15/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z dnia 5 września 2016 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu wniosku o ukaranie grzywną, dla wydania którego podstawą prawną był art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) W myśl art. 173 § 1 tej ustawy od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 - 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem wniesione przez stronę zażalenie, nie było środkiem odwoławczym dopuszczalnym w niniejszej sprawie. Powołując treść przepisu art. 194 § 1 pkt 10 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest ukaranie grzywną. Wydane zaś postanowienie w ogóle nie odnosiło się do zasadności ukarania organu grzywną, lecz ograniczyło się wyłącznie do formalnej oceny żądania skarżącego.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia Sądu I instancji z dnia 19 października 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu narusza prawo, wobec czego zażalenie należało uznać za uzasadnione.
Stosownie do przepisu art. 173 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie rzeczywiście przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Reguła ta jest jednak wyłączona w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 58 § 1 pkt 2-4 tej ustawy. Przepis ten został przez Sąd I instancji przytoczony, jednakże Sąd nie uznał go za mający zastosowanie w sprawie. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd powołał przepis art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosując go odpowiednio do wniosku. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sąd uznał, że żądanie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi było niedopuszczalne, skoro "z przedłożonych na wezwanie Sądu dokumentów nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że strona wniosła skargę na bezczynność za pośrednictwem Spółki".
Faktycznie w sprawie niniejszej skarżący został wezwany, zgodnie z zarządzeniem Sędziego z dnia 15 czerwca 2014 r. (k. 13 akt sprawy), do nadesłania dowodu złożenia za pośrednictwem P.K.S. T.-P. Sp. z o.o. skargi na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej w terminie siedmiu dni. Abstrahując od prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji rozumowania, co nie jest przedmiotem obecnie rozpoznawanego zażalenia, stwierdzić należy, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił więc w istocie przepis art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tym samym skarżącemu w rzeczywistości przysługiwało zażalenie, jako właściwy środek odwoławczy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 185 § 1 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.