Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt: II SA/Ke 519/16 oddalił wniosek skarżącego K. P. o wyłączenie sędziego Beaty Ziomek od orzekania w niniejszej sprawie, dotyczącej skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości.
Oceniając wniosek skarżącego, w którym domagał się wyłączenia sędziego z uwagi na orzekanie ww. sędziego w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 1 września 2014 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości, zakończonej wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. II SA/Ke 889/14, oddalającym skargę, Sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, iż nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączenia sędziego z urzędu od orzekania w sprawie, o których mowa w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. U z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd nie stwierdził także okoliczności, o których mowa w art. 19 powołanej ustawy, wyjaśniając treść tego przepisu. Sędzia Beata Ziomek złożyła wymagane pisemne oświadczenie (art. 22 § 2 in fine p.p.s.a.), z którego wynika, że nie zna osobiście K. P. i między nią a skarżącym nie zachodzą żadne okoliczności mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że wskazanie przez skarżącego na sprawę, w której rozpoznaniu uczestniczyła sędzia Beata Ziomek, nie świadczy o wystąpieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 18 § 1 p.p.s.a. Orzekanie w innej sprawie tego samego skarżącego, przed tym samym sądem nie jest powodem do wyłączenia sędziego (por. postanowienia NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II OZ 941/16, II OZ 942/16 i II OZ 943/16).
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, ponownie argumentując, iż rozpoznanie innej sprawy wszczętej przez skarżącego winno być podstawą wyłączenia sędziego w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I p.p.s.a. Art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 P.p.s.a. Należy uznać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie w/w sędziego od orzekania w sprawie niniejszej.
Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 P.p.s.a. nie może być traktowane jako możliwość eliminowania z postępowania sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/), a więc na jakichkolwiek (dowolnych) przesłankach. Nie może służyć umożliwieniu stronie wyboru członków składów sędziowskich według jej indywidualnego, niepopartego rzeczowymi i wiarygodnymi argumentami odczucia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II FZ 128/09, CBOSA, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sędzia, którego dotyczył wniosek o wyłączenie, złożył wymagane w art. 22 § 2 p.p.s.a. oświadczenie, z którego wynika, że nie zachodzą żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego wyłączenie na podstawie art. 18 i 19 p.p.s.a. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt: I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Należy więc podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że subiektywne przekonanie skarżącego o braku bezstronności sędziego nie stanowiło podstawy do uwzględnienia wniosku.
Z tego względu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił, jak w sentencji.