Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo E.F. z dnia 12 listopada 2013 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowym piśmie skarżący powołując się na liczne sygnatury wszczętych przez siebie spraw wystąpił o ukaranie grzywną Ministra Obrony Narodowej oraz zwrócił się o uwzględnienie przez Sąd treści dotychczasowych pism procesowych składanych zarówno do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SO/Wa 56/13), jak też do Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OZ 1033/13).
Skarżący nie wskazał jakiej konkretnie sprawy dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny oraz za jakiego rodzaju działania lub zaniechania domaga się jej wymierzenia. Przedmiotowe pismo zostało zwrócone skarżącemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi oraz wyjaśnieniem, że Sąd nie może domyślać się jaki jest przedmiot zaskarżenia ani określać intencji skarżącego. W pismach z dnia 15, 20 i 21 listopada 2013 r. skarżący wskazał m.in., że pismo z dnia 12 listopada 2013 r. stanowi skargę o wznowienie postępowania. Podtrzymał jednocześnie wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdził, że przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 listopada 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pozostaje podstawą prawną podejmowanych przez niego czynności. W dniu 21 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma z dnia 12 listopada 2013 r. uzupełnionego pismami z dnia 15, 20 i 21 listopada 2013 r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez jednoznaczne wskazanie co jest przedmiotem zaskarżenia.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. stwierdził, że domaga się tylko wznowienia postępowania, jednak nie wskazał, które ewentualnie postępowanie jest przedmiotem skargi wznowieniowej. Zaś w dalszej części pisma wskazał, że opiera swoje żądanie na art. 154 p.p.s.a w związku z dopuszczeniem się przez Ministra Obrony Narodowej bezczynności. Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wyjaśnił co dokładnie jest przedmiotem jego żądania. Podkreślił, że skarżący powołał się na dwie odrębne instytucje procesowe, nie wskazując w której sprawie domaga się ich zastosowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł E.F. podnosząc, że przedmiotem jego skargi jest bezczynność Ministra Obrony Narodowej przejawiająca się w milczącym pomijaniu i niewykonaniu karnych orzeczeń sądu wojskowego. Zatem podstawę jego żądań stanowi art. 154 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać między innymi oznaczenie rodzaju wniosku, jego osnowę lub oświadczenia. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeśli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W myśl zaś art. 49 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie pismo skarżącego z dnia 12 listopada 2013 r. nie zawierało wskazania ani żądania strony, ani dokładnego określenia postępowania do którego miałoby się ono odnosić. Brak ten nie został uzupełniony poprzez sprecyzowanie żądań strony, pomimo wezwania przez Sąd I instancji do dokonania takiego uzupełniania. W piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. skarżący wskazał bowiem, że przedmiotem jego żądania jest "tylko żądanie wznowienia postępowania w oparciu o art. 274 p.p.s.a.", jednocześnie podkreślając, że "niniejsze postępowanie jest oparte na art. 154 p.p.s.a. w przedmiocie bezczynności Ministra ON". Jak słusznie zauważył Sąd I Instancji, wskazanie jako podstawy żądania dwóch odrębnych instytucji oraz niewskazanie jakiego dokładnie postępowania mają one dotyczyć nie stanowi realizacji obowiązku nałożonego na skarżącego zarządzeniem z dnia 21 listopada 2013 r. Również rozpoznawane w sprawie zażalenie nie stanowi konkretyzacji żądań skarżącego.
W zażaleniu wskazał on tylko jedną podstawę prawną żądań, tj. art. 154 p.p.s.a. Nie wyjaśnił jednak na czym polegać miałaby podnoszona bezczynność organu. Skarżący powołuje w zażaleniu na niewykonanie przez organ karnych orzeczeń sądu wojskowego, zaś przepis art. 154 p.p.s.a. odnosi się jedynie do sytuacji niewykonania przez organ wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy, albo też do sytuacji bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.
Skarżący w żadnym ze swoich pism nie wskazał, żeby jego żądania odnosiły się do jakiegokolwiek wyroku określonego w cytowanym przepisie. Skoro więc skarżący nie poprawił pisma z dnia 12 listopada 2013 r. poprzez skonkretyzowanie swoich żądań, Sąd I instancji zasadnie, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawił pismo to bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.