Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 3. wyroku z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1455/07 – którym uchylono zaskarżoną przez "[...]" Sp.z o.o. w W. decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż Organu z dnia [...], wydane w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie przewozów kolejowych – zasądził od Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na rzecz wymienionej Spółki kwotę 10257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach Sąd powołał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego złożył zażalenie na to rozstrzygnięcie wnosząc o jego zmianę i zasądzenie tytułem zwrotu kosztów kwoty 457 zł ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano przede wszystkim, że wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 163 oraz 141 §4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Sąd I instancji, nie uzasadnił zaskarżonego postanowienia.
Ponadto zaznaczono, iż łączna kwota z tytułu zwrotu kosztów postępowania powinna wynosić – w świetle art. 20 i 205 P.p.s.a. oraz treści przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – 457 zł. Bowiem w ocenie Organu w sprawie winien znaleźć zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. W zażaleniu podniesiono, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 2 ust. 2 pkt.3 rozporządzenia, gdyż przesłanki określone w tym przepisie nie zostały spełnione. Skarżący w niniejszej sprawie zwrócił się o udzielenie licencji na wykonywanie regionalnych przewozów kolejowych osób. Tymczasem powyższy przepis rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do koncesji, zezwoleń i pozwoleń. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw, by interpretować ten przepis rozszerzająco i obejmować jego zakresem także licencje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwioną podstawę.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że Sąd I instancji orzekając o zwrocie kosztów postępowania między stronami z uwagi na uwzględnienie skargi, dokonuje ponownej oceny wysokości uiszczonego w sprawie wpisu. Tym bardziej, że Organ, który zostaje zobowiązany do zwrotu poniesionych przez stronę kosztów, nie miał możliwości zaskarżenia wcześniejszego zarządzenia o wezwaniu Spółki do uiszczenia wpisu. Zatem, zawarte w wyroku uchylającym skargę postanowienie dotyczące zwrotu kosztów postępowania powinno uwzględniać wpis w kwocie, jaka wynika z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), bez względu na to jaki wpis został faktycznie przez skarżącego uiszczony. Stanowisko to winno oczywiście zostać uzasadnione przez Sąd, co jak trafnie wskazano w zażaleniu nie miało miejsca w zaskarżonym postanowieniu, wbrew dyspozycji art. 163 § 1 P.p.s.a.
Stąd ustosunkowując się do treści zażalenia, należy podzielić stanowisko Organu, że kwota kosztów podlegających zwrotowi na rzecz Spółki została błędnie w zaskarżonym postanowieniu określona, z uwagi na nietrafne wskazanie wysokości należnego w sprawie wpisu od skargi. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego trafnie przyjął, że ze względu na przedmiot zaskarżonej decyzji, tj. odmowę udzielenia licencji na wykonywanie przewozów kolejowych, nie zachodziły przesłanki do zastosowania § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten bowiem określa wysokość wpisu na kwotę 10.000 zł, wyłącznie w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu lotniczego, kolejowego i morskiego. Nie są zatem objęte zakresem wskazanej normy sprawy z zakresu licencji w transporcie kolejowym, a właśnie odmowa wydania takiej licencji stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji. Uzasadnienia nie znajduje zatem rozszerzająca interpretacja tejże normy i stosowanie jej, poza sprawami koncesji, pozwoleń i zezwoleń w transporcie kolejowym, również do spraw licencji z tego zakresu. Ustawodawca w żadnym z aktów prawnych, znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie nie używa wymiennie pojęć "koncesja", "pozwolenie" lub "zezwolenie" z pojęciem "licencja". Są to terminy całkowicie odmienne, których rozróżnienie wynika nie tylko z ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94), na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję, ale także z wymienionego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. oraz z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.).
Zatem – również z uwagi na powyższe – nie można przyjąć, aby wpis o charakterze stałym od wnoszonej do sądu administracyjnego skargi, musiałby być ustalany w oparciu o rozszerzającą wykładnię przepisu powoływanego rozporządzenia. Bowiem już sama istota wpisu stałego wskazuje, iż są to kwoty pieniężne precyzyjnie wynikające z treści przepisów, których ustalenie nie może następować w drodze wykładni rozszerzającej.
Stąd zważywszy, że sprawy z zakresu licencji na wykonywanie transportu kolejowego nie zostały – wbrew stanowisku Organu – wprost wymienione w § 2 ust. 1 – 5 cytowanego rozporządzenia należy przyjąć, iż wysokość tegoż wpisu została określona w ust. 6 § 2 rozporządzenia. Przepis ten bowiem obejmuje swoim zakresem sprawy skarg niewymienione we wcześniejszych ustępach i określa wysokość wpisu na kwotę 200 zł.
W związku z powyższym, zasadnym pozostaje przekazanie Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania sprawy zwrotu kosztów postępowania między stronami.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.