Postanowienie NSA z 23 kwietnia 2013 r., I OZ 273/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 27/13

Sprawa

w sprawie z wniosku T. W. na bezczynność Wójta Gminy Niemce w przedmiocie nieprzekazania odwołania z dnia [...] grudnia 2012 r. od decyzji w sprawie usług opiekuńczych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Skład

Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 27/13 odmówił przyznania prawa pomocy T. W. z powodu oczywistej bezzasadności skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość jej uwzględnienia, a przede wszystkim gdy skarga podlega odrzuceniu.

Zdaniem WSA w Lublinie z akt sprawy wynika, że T. W., wnosząc skargę, nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji tj. nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie przez Wójta Gminy Niemce sprawy w terminie. Zaznaczyć należy, że jako przedmiotowego zażalenia (które winno być złożone bezpośrednio do organu wyższego stopnia) nie można uznać pisma skarżącej z dnia 24 grudnia 2012 r., zatytułowanego "Wezwanie" i złożonego do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Niemcach. Powyższa okoliczność stanowi podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej.

W tej sytuacji należy uznać, że skarga T. W. odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, a zatem żądanie skarżącej dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 P.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, ze względu na bezcelowość tej czynności.

W dniu 8 marca 2013 r. skargę na powyższe postanowienie złożyła T.W. podnosząc, że Sąd I instancji powinien rozpoznać jej wniosek merytorycznie, a do tego koniecznym jest przyznanie jej prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że wedle treści art. 247 P. p. s. a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

Zastosowanie powołanego wyżej przepisu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. Sytuacja taka występuje, jeżeli bez głębszej analizy, niejako "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu bądź, że nie może zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004 s. 320 - 321, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596). Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05,.) Pamiętać również trzeba, że szeroka wykładnia przesłanki oczywistej bezzasadności może doprowadzić do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu.

W niniejszej sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić, iż brak jest jakichkolwiek wątpliwości, co do sposobu jej rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem sporu jest nie załatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy Niemce. Przedmiotem sporu jest wyczerpanie środków zaskarżenia wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a. Strona twierdzi, że taki środek został przez nią złożony w dniu 24 grudnia 2012 r.. ta kwestia może, zatem być przedmiotem oceny, dla której strona może potrzebować profesjonalnej pomocy prawnej. Ta kwestia nie może być przesądzana na etapie rozpoznawanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem WSA w Lublinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przeanalizował niektóre kwestie dotyczące przedmiotu skargi badając w istocie elementy niezbędne do oceny meritum sprawy oraz dopuszczalności skargi. W ten sposób naruszył przepis art. 247 p. p. s. a., co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu