Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 6 września 2017 r. Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", uchyliła zarządzenie z dnia 7 lipca 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu, uchyliła zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 24 lipca 2017 r. o nadaniu biegu zażaleniu skarżącego w przedmiocie wezwania go do uiszczenia wpisu oraz zmieniła symbol sprawy na 6192.
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 12 września 2017 r. Pismem z dnia 16 września 2017 r. (data nadania) K. J., wskazując na zarządzenie z dnia 6 września 2017 r. wniósł o:
"a) uzupełnienie symbolu sprawy do zakresu prawnie wymagalnego i w związku z zagadnieniem wstępnym występującym w sprawie dotyczącym naruszenia przepisów nakazujących organowi właściwe rozpoznanie wniesionego zażalenia;
- uzupełnienie dodatkowo zarządzenia o zarządzenie zgromadzenia dla potrzeb postępowania wymagalnych środków dowodowych od organu;
- wezwanie organu do przedłożenia środków dowodowych mających świadczyć o przeprowadzeniu zgodnie z przepisami ogólnymi i w zakresie odnoszącym się do postępowania dowodowego w postępowaniu wyjaśniającym środków dowodowych na potwierdzenie stanowiska i świadectwa organu co do przywołanych jako prawdziwe okoliczności pod rygorem przegrania procesu;
- pouczenie strony skarżącej o przysługującym jej prawie w związku z naruszeniem przez organ obowiązku przedłożenia środków dowodowych bezpośrednich, mających potwierdzić, że świadectwo organu w sprawie ma oparcie w dowodach istniejących, a nie w zakresie ewentualnego fałszu intelektualnego, w przedmiocie prawa do żądania wymierzenia grzywny celem przymuszenia, lub za niedopełnienie obowiązku przedłożenia sadowi akt sprawy i wymagalnych środków dowodowych;
- sprostowanie zarządzenia co do zakresu przedmiotowego, poprzez zakreślenie sprawy w przedmiocie nie wydania wymagalnego z mocy prawa zaświadczenia o treści ustalonej przez organ, por. sygn. akt II OSK 588/15 - postanowienie NSA i wskazanego w tym orzeczeniu konstytutywnego obowiązku działania organu poprzez wydanie zaświadczenia, a wyłączenie dopuszczalności odmowy wydania zaświadczenia tylko w przypadku, gdy organ żadnego zaświadczenia wydać nie może.".
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono uzupełnienia i sprostowania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. Sąd I instancji przywołując przepisy art. 156 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 167 P.p.s.a. podkreślił, że w zarządzeniu z dnia 6 września 2017 r. zawarto wszystkie elementy, które według powyżej przytoczonego przepisu należało zamieścić z urzędu. W tej sytuacji wniosek K. J. o uzupełnienie zarządzenia w sposób przez niego wskazany jest nieuzasadniony i podlegał oddaleniu. Odnosząc się zaś do zasadności wniosku o sprostowanie zarządzenia Sąd meriti podniósł, że skarżący domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może skutkować taką zmianą. Skoro zatem wnioski K. J. o uzupełnienie i sprostowanie zarządzenia z dnia 6 września 2017 r. okazały się bezzasadne, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 156 § 1 w związku z art. 167 P.p.s.a.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K. J., w którym wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a., Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepisy te należy stosować odpowiednio do postanowień (art. 166 P.p.s.a.), a także do zarządzeń przewodniczącego (art. 167 P.p.s.a.).
W związku z powyższym wyjaśnić należy, że pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie można rozumieć przeoczenia, jakiego Sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sporu, czy żądania strony. Nie podlega więc sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby było ono oczywiste i wynikło z niedopatrzenia. Żądanie sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest traktowane jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i zmianę orzeczenia (por. Kodeks postępowania cywilnego - Komentarz, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2001 r., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 1976 r., II CZ 97/76). Z kolei błędem rachunkowym jest błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia wyliczeń arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (B. Dauter, B. Gruszczyński,A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Błąd ten dotyczy zatem takich działań, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oddalając wniosek o sprostowanie zarządzenia z dnia 6 września 2017 r. trafnie wskazał, że jego treść jest jasna i prawidłowa, jak też nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Nie ma w jego treści żądnej oczywistej omyłki. Z drugiej strony, skarżący występując z ww. wnioskiem nie wskazał, która cześć kwestionowanego zarządzenia wymaga jego zdaniem sprostowania i dlaczego.
Odnosząc się do zażalenia w zakresie, w jakim dotyczy ono oddalenia wniosku o uzupełnienie zarządzenia z dnia 6 września 2017 r. przypomnieć należy, że uzupełnienie orzeczenia dotyczy sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej zarządzenie z dnia 6 września 2017 r. było kompletne i żadne przepisy P.p.s.a. nie obligowały Przewodniczącej Wydziału do zamieszczenia w nim dodatkowego wyrzeczenia. Zakres uzupełnienia zarządzenia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku w tej materii. Trafnie przeto również doszło do odmowy uzupełnienia przedmiotowego zarządzenia.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
----------------------- 2