Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 6 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", w związku z postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OZ 1177/17 oraz z dnia 25 sierpnia 2017 r. o sygn. akt: I OZ 1226/17, I OZ 1227/17, I OZ 1228/17 i I OZ 1229/17 w których stwierdzono, że każda sprawa sądowoadministracyjna mająca źródło roszczenia dotyczące stosunków pracy i stosunków sądowych po stronie skarżącej, zarządził:
"1. uchylić zarządzenie z dnia 7 lipca 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego;
uchylić zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 24 lipca 2017 r. o nadaniu biegu zażalenia skarżącego w przedmiocie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu;
zmienić symbol sprawy na 6192."
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 12 września 2017 r.
W dniu 16 września 2017 r. (data nadania w UP) K. J., wskazując na zarządzenie z dnia 6 września 2017 r. wniósł o:
- a) uzupełnienie symbolu sprawy do zakresu prawnie wymagalnego i w związku z zagadnieniem wstępnym występującym w sprawie dotyczących naruszenia przepisów nakazujących organowi właściwe rozpoznanie wniesionego zażalenia;
- b) uzupełnienie dodatkowo zarządzenia o zarządzenie zgromadzenia dla potrzeb postępowania wymagalnych środków dowodowych od organu;
- c) wezwanie organu do przedłożenia środków dowodowych mających świadczyć o przeprowadzeniu zgodnie z przepisami ogólnymi i w zakresie odnoszącym się do postępowania dowodowego w postępowaniu wyjaśniającym środków dowodowych na potwierdzenie stanowiska i świadectwa organu co do przywołanych jako prawdziwe okoliczności pod rygorem przegrania procesu;
- d) pouczenie strony skarżącej o przysługującym jej prawie ww. związku z naruszeniem przez organ obowiązku przedłożenia środków dowodowych bezpośrednich, mających potwierdzić, że świadectwo organu w sprawie ma oparcie w dowodach istniejących, a nie w zakresie ewentualnego fałszu intelektualnego, w przedmiocie prawa do żądania wymierzenia grzywny celem przymuszenia, lub za niedopełnienie obowiązku przedłożenia sadowi akt sprawy i wymagalnych środków dowodowych;
- e) sprostowanie zarządzenia co do zakresu przedmiotowego, poprzez zakreślenie sprawy w przedmiocie nie wydania wymagalnego z mocy prawa zaświadczenia o treści ustalonej przez organ, por. sygn. akt II OSK 588/15 - postanowienie NSA i wskazanego w tym orzeczeniu konstytutywnego obowiązku działania organu poprzez wydanie zaświadczenia, a wyłącznie dopuszczalności odmowy wydania zaświadczenia tylko w przypadku, gdy organ żadnego zaświadczenia wydać nie może.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 167 P.p.s.a." przepisy rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. W literaturze postępowania cywilnego przyjmuje się, że przez pojęcie "odpowiednie stosowanie" należy rozumieć stosowanie wprost, bez jakichkolwiek zmian, stosowanie z koniecznymi modyfikacjami, a także wyłączenie stosowania, np. ze względu na szczególny charakter danej instytucji procesowej lub odmienne regulacje szczegółowe - K. Kołakowski, K.p.c. I, s. 1077).
W przedmiotowej sprawie do wniosku skarżącego o uzupełnienie zarządzenia odpowiedniego zastosowania wymaga regulacja art. 157 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie zarządzenia.
Analogiczne zastosowanie art. 157 § 1 P.p.s.a. do zarządzeń prowadzi do wniosku, że strona może domagać się uzupełnienia zarządzenia, jeżeli przewodniczący nie zamieścił w nim wszystkich elementów, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zarządzenie z dnia 6 września 2017 r. zostało wydane w trybie autokontroli na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z przepisu tego wynika zatem, że uznając zażalenie za uzasadnione przewodniczący uchyla zaskarżone zarządzenie oraz w razie potrzeby orzeka na nowo.
W przedmiotowym zarządzeniu z dnia 6 września 2017 r. przewodnicząca zawarła wszystkie elementy, które według powyżej przytoczonego przepisu powinna była zamieścić z urzędu. W tej sytuacji wniosek K. J. o uzupełnienie zarządzenia w sposób przez niego wskazany we wniosku jest nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia.
Odnosząc się zaś do zasadności wniosku o sprostowanie zarządzenia podnieść należy, że zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. mającym tu zastosowanie na podstawie odesłania określonego w art. 167 P.p.s.a. (aktualne uwagi powyżej), sąd może z urzędu sprostować w zarządzeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a takich przedmiotowe zarządzenie nie zawiera. W niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia.
Skoro zatem wnioski K. J. o uzupełnienie i sprostowanie zarządzenia z dnia 6 września 2017 r. okazały się bezzasadne, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 156 § 1 w związku z art. 167 P.p.s.a.